جاده ارتباط یکطرفه نیست

گرچه استنادات آمانو آنقدر سست و کهنه و تاریخ‌گذشته بود که نه تنها در ایران بلکه در خارج از مرزها هم برای بسیاری قانع‌کننده نبود، اما آن گزارش پرطمطراق بنا بود آتش تهیه یک عملیات بزرگ سیاسی علیه ایران در شورای امنیت را فراهم کند، اما ناکام ماندن این توطئه و این که این گزارش در شورای حکام آژانس نتوانست مورد اجماع برای سختگیری بیشتر به ایران و احاله موضوع به شورای امنیت شود، گروه کشورهای غربی مخالف ایران و در راس آنها آمریکا را وادار به طراحی مرحله تازه‌ای در برنامه‌های خود کرد که عبارت بود از روی آوردن به اعمال تحریم‌های خودسرانه و خارج از چارچوب سازمان ملل، به قصد تاثیر بر اراده سیاسی ایران در موضوع هسته‌ای و مسائل منطقه‌ای. کشورهای غربی ناکام مانده از اجماع‌سازی در شوراهای حکام و امنیت، حال برای اعمال تحریم و به قول خود سختگیری به ایران به نوعی با یکدیگر به رقابت هم پرداخته‌اند به طوری که انگلیس گوی سبقت را حتی از آمریکا هم ربوده و بحث تحریم بانک مرکزی ایران و مواردی مشابه را پیش کشیده است. در چنین شرایطی طبیعی است که موضعگیری و ابراز ناراحتی و حتی انزجار ایرانیان نسبت به این نوع سیاست‌ها در سطوح مختلف جامعه از افکار عمومی گرفته تا مجلس و دولت و دیگر نهادها نمایان شود که چنین نیز شده است.

اگر مقامات سیاسی انگلیس آن گونه که در روزهای اخیر گفته‌اند به برقراری رابطه با ایران اهمیت داده و پیشگام کاستن از سطح آن نبوده‌اند، بهتر و واقع‌بینانه‌تر آن بود که در این جهت تنها انتظارات یکجانبه از ایران نداشته باشند و به حقوق و وظایف بیندیشند. روشن است که ارتباط با ملتی با خصوصیات ملت ایران جاده یکطرفه نیست.

جلال برزگر / دبیرگروه سیاسی