روزی که به صورت داور کوبید

از باشگاه‌های نفت تهران، فتح، سایپای تهران، پرسپولیس، الاهلی امارات، القطر قطر، السیلیه قطر و بایرن مونیخ که در تمامشان سابقه بازی دارد، گذشت تا به سال 1998 رسید؛ جایی که برای اولین بار پیراهن تیم ملی را پوشید؛ مقابل کویت در بازی‌های آسیایی بانکوک. علی کریمی از جمله بازیکنان ایرانی محسوب می‌شود که در لیگ قهرمانان اروپا بازی کرده و در تمام سال‌هایی که در فوتبال ایران حضور داشته، چه سال 77 که به پرسپولیس آمد، چه همین امسال که بار دیگر به جمع سرخپوشان پیوست تا فوتبالش را در این تیم تمام کند، همواره یکی از محبوب‌ترین بازیکنان ایران بوده؛ محبوبیتی که حتی طرفداران آبی هم برای او هورا کشیده‌اند.

علی کریمی در حالی تولد 33 سالگی را جشن می‌گیرد و خاطراتش را مرور می‌کند که در لحظه‌ای از زندگی‌اش متوقف می‌شود؛ برای دقایقی چند گام به عقب‌تر می‌رود، عبور می‌کند و دوباره برمی‌گردد؛ همان لحظه‌ای که خونش به جوش آمد و روی یکی از سوت‌ها، عنان اختیار از کف داد و با یک کف‌گرگی محکم داور بازی را نقش بر زمین کرد؛ بازی با ویتنام، درست زمانی که علی کریمی بسیار جوان بود. این بازیکن به خاطر ویژگی‌های خاص اخلاقی که دارد، پرخاشگری در بازی را در سال‌هایی که جوان‌تر بود زیاد تجربه کرد اما بازی‌ با ویتنام و زمانی که برای اولین بار بازوبند کاپیتانی تیم امید را بست، با بقیه فرق می‌کند. با ضربه‌ای که به صورت داور زد، در بهترین سال‌های زندگی‌اش برای یک سال محروم شد و برای همین است که وقتی امروز می‌خواهد، خاطراتش را مرور کند، به این قسمت از زندگی‌اش با تامل بیشتری نگاه می‌کند. هر بار که درباره خاطرات تلخ و شیرینش حرف می‌زند؛ نمی‌تواند برای این مقطع حساس فایلی جدا باز کند. خاطره‌ای بسیار تلخ و بسیار شیرین؛ تلخ از این بابت که او را در بهترین سال‌های زندگی‌اش از مستطیل سبز دور کرد و زیبا از این بابت که مسیر زندگی‌اش را تغییر داد. علی کریمی بعد از ضربه‌ای که در بهمن 77 به صورت داور کوبید، تلاش زیادی کرد برای به دست آوردن آرامشی که حالا قوت قلب کارلوس کروش شده است. او روزی به صورت داور کوبید و حالا یکی از محبوب‌ترین چهره‌های تاریخ فوتبال ایران است؛ چهره‌ای که کارلوس کروش امید زیادی به او بسته تا بتواند در تیم بزرگی کند و مراقب باشد تا کسی برای تیم ملی ایران حاشیه نسازد.