گمان می‌کردم دل مسئولی به درد آید

به گزارش جام جم آنلاین؛هر وقت از آن خیابان رد می‌شوم آنها را می‌بینم، در سرما و گرما،راه رفتنم به خانه از همین‌ جاست.

هنگام شب که از آنجا رد می‌شوم، می‌بینمشان که به گوشه گودی در ورودی آن پاساژ خزیده‌اند و پتویی را هم رویشان کشیده‌اند تا شاید از گزند سرما در امان باشند.

اما این سرما با آن لباس و پتو نمی‌گذارد که در امان باشند.

مرد و زنی به همراه دختر بچه‌ای مدت‌هاست که میهمان خیابان بهار شمالی هستند.روزها به آوارگی می‌پردازند و شب‌ها در آنجا بیتوته می‌کنند تا صبح شود.

شاید ماه‌هاست که حمام نرفته‌اند و غذای خوبی هم نخورده‌اند،لباس‌ها و تن نحیفشان به خوبی آن را نشان می‌دهد.

از دست ما چه بر می‌آید جز انتشار گزارشی که شاید نهادی و مسئولی آن را ببیند و شاید ترتیب اثری هم بدهد که البته هنوز چنین نشده است.

هم ما درباره آن خانواده آواره گزارش کار کردیم هم دیگران اما از آن زمان تاکنون اتفاقی نیفتاده است.مردم هم چه می‌توانند بکنند جز اندک کمکی به آن خانواده یا شاید هدیه غذایی که تداوم نداشته باشد؟!

خودش می‌گوید که بچه آبادان است و دست بر قضا به تهران آمده و مدتی را در سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران کار کرده اما تعدیل شده است و اکنون آواره؟!

دخترک که از سرما به زیر پتویی که آلوده و کثیف است خزیده می‌گوید؛مجبورم برای مدرسه به پامنار برم.مدرسه‌های اینجا منو قبول نکردن چون سر و وضعم خوب نیست؟!

نازنین اکنون دختر 10 ساله‌ای است که مدت زیادی طعم آوارگی را چشیده،شب سر گرسنه بر بالین گذاشتن را تجربه کرده و گرمای تابستان و سرمای زمستان در تن نحیف او نشسته،در حالی که باید اکنون در خانه‌ای که حداقل آسایش و امنیت را داشته باشد.

گفتم شاید با انتشار دوباره این موضوع دل مسئولی به درد آید و کاری کند، البته اگر دعواهای سیاسی بگذارد تا آنهایی که باید به این امور رسیدگی کنند، تلنگری هم به دلشان بخورد و به حال نیازمندان و درماندگان فکری کنند.

نمی‌دانم شاید باز هم بیهوده است.من تنها وظیفه‌ام را انجام می‌دهم باقی با دیگران است.آی مسئولین اگر این گزارش را خواندید کاری بکنید برای آن خانواده،از این دست آدماها زیاد هستند که نیازمندند.

محمد صفری-جام جم آنلاین