طبیعت ‌به ‌ما کمک ‌می‌کند

همه ما گاهی در سفرهای طبیعت‌گردی و کوهنوردی خیلی خسته می‌شویم، گاهی اوقات احساس می‌کنیم که دیگر نه توان داریم و نه نفس، حتی شاید گاهی اوقات فکر کنیم که نمی‌دانیم دوباره زمین را تجربه خواهیم کرد یا نه‌‌ ـ‌ که امیدوارم این‌گونه نباشد ‌‌ـ‌ اما درست وقتی که به مقصد می‌رسیم تازه درک می‌کنیم که بخش مهمی از لذت سفر همان مسیر بوده است.

این مسیر می‌تواند جاده‌ای پیچ در پیچ باشد در فصل بهار، تابستان، پاییز یا زمستان یا می‌تواند پیمودن سخت و صعب در دل کوه یا جنگل باشد یا حتی پشت سر گذاشتن شن‌ها و رمل‌های داغ کویر، اما فقط در ارتباط با کوه به یک نتیجه رسیده‌ام.

وقتی به قله می‌رسی، از این‌که بر فرازی خیلی لذت می‌بری، اما آنها که کوه و کوهنوردی را می‌شناسند می‌دانند این لذت به دلیل غرور صعود نیست، بلکه دلیلش تجربه‌ای است که در بالا رفتن از کوه کسب می‌کنی و این که توانسته‌ای در نقطه‌ای بالا بایستی و پایین‌دست را نظاره کنی.

از قله به پایین نگریستن نباید با غرور همراه باشد و صدالبته برای طبیعت‌گردان این‌گونه نیست، بلکه به این دلیل است که می‌توانند همه نقاطی را که آمده‌اند تا به قله برسند، ببینند.

این اتفاقی است که هر کدام از ما در زندگی‌مان نیز به آن نیاز داریم، پس از طی مسیر، باید برگردیم و آنچه را که پشت سر گذاشته‌ایم نگاه کنیم.

بخشی از این پشت سر گذاشته‌ شده‌ها موفقیت است و بخشی شکست؛ قسمتی هم هنوز راه‌های نیمه‌تمام است که باید آنها را رصد کنیم.

این برگشتن و نگاه کردن به ما کمک می‌کند تا از این پس خطاهای‌مان کمتر شود و راه‌های تکراری را دوباره طی نکنیم.

به همین دلیل است که می‌گویند آنها که طبیعت‌گردی و کوهنوردی، بخشی از زندگی‌شان است؛ صبورتر هستند، مشکلات زندگی را بهتر می‌بینند و با آنها راحت‌تر کنار می‌آیند.

شاید بتوان این موضوع را بزرگ‌ترین کمک طبیعت به زندگی انسان امروز دانست.

مسیر هر سفری بخشی از لذت‌های آن سفر است، باید از آن لذت برد. شاید به همین دلیل است که خود جاده برای بسیاری از افراد زیبایی دارد، پیچ‌های جاده خودش یک دنیا شعف است و بالا رفتن و آنگاه پایین آمدن و شاید به همین دلیل است که پس از سال‌ها جاده چالوس هنوز جزو پرطرفدارترین‌هاست، چرا که پیچ‌های متعددش برایت سفرهای متعددی می‌سازد و از فراز هر پیچ می‌توانی لحظه‌های رفته را به نظاره بنشینی و مسیر پیش‌رو‌ را تماشا کنی.