سفر به خاطرات گذشته

تصاویر تیتراژ به 3 دسته عمده‌ تقسیم می‌شوند:

دسته اول، تصاویری که کاملا مستند‌ هستند.

دسته دوم، تصاویری که ساختگی‌ هستند و در زمان حال فیلمبرداری شده‌اند و دسته سوم، آنها که به‌‌رغم فیلمبرداری در زمان حال، ایده‌ای مرتبط با گذشته دارند.

در تصاویر دسته اول بسیار عالی عمل شده است، چون فوق‌العاده هوشمندانه انتخاب شده‌اند و یادآور بیشترین حجم از خاطرات در کوتاه‌ترین زمان ممکن هستند، تصاویری مانند کارتن دوست داشتنی و پرخاطره لولک و بولک و بسیاری از برنامه‌های محبوب و معروف تلویزیونی آن دوران نظیر شاهکار علی حاتمی، هزاردستان. همچنین فیلم‌های مستندی از زمان جنگ و دوران آشفتگی‌های خیابانی که کمک بسیار زیادی در انتقال جو تاریخی سریال کرده است.

اما گروه دوم یعنی تصاویر ساختگی، صرفا در زمان حال گرفته و سعی شده با کمک فیلترهای مختلف به آن حالتی قدیمی داده شود تا بتواند همانند تصاویر بخش اول عمل کند که در اجرا ناموفق بوده است. این‌گونه افکت‌ها نمی‌توانند بخوبی پاسخگوی تغییر زمان در تصاویر باشند. مگر آن‌ که در کیفیت فیلمبرداری اولیه آنها نیز این نکته رعایت شود. یعنی کیفیت تصویربرداری کمی پایین‌تر بیاید تا بتوان با اضافه کردن افکت‌های مختلف حس قدیمی بودن را کاملا منتقل کرد، اما این اتفاق در تیتراژ وضعیت سفید رخ نداده است، به همین دلیل کمی تصنعی و غیرقابل باور به نظر می‌رسد.

و اما در قسمت سوم، عمده مانور تیتراژ روی مسائلی است که به شکلی برای مخاطب حالتی نوستالژیک دارد. به این معنا که با یادآوری خاطرات گذشته او را به یک دوره تاریخی خاص ببرد یا به بیان بهتر او را آماده پذیرش یک دوره تاریخی خاص بکند. در این قسمت تیتراژ به سراغ ایده‌های نوستالژیک رفته است، یعنی کارهایی که در آن دوره کودکان و نوجوانان انجام می‌داده‌اند را به تصویر کشیده ‌است.

تصاویری نظیر رسم داستان مصور در گوشه کتاب‌های درسی و ورق زدن آنها و در نتیجه ایجاد حرکت در آن تصاویر و بسیاری دیگر از این نوع ایده‌ها که واقعا عالی و خوب انتخاب شده‌اند. از این جهت که عمدتا اموری هستند که توسط قشر اعظم مخاطبان در دوره دانش‌‌آموزی تجربه شده است.

موسیقی تیتراژ بسیار با فضای سریال همخوان است و نمی‌توان آن را جزیی جدای از آن دانست. استفاده از کمانچه در موسیقی تیتراژ توانسته حس‌هایی مانند نوستالژی و گرمای موجود میان جامعه آن زمان را منتقل کند.