بهشتی نماد یک اندیشه
هفتم تیر، تنها یک رخداد نیست. آنچه ساختمان حزب جمهوری اسلامی را در آن شب دهشتناک لرزاند، حادثه ای نبود که علل و اسباب آن در مدت کوتاهی فراهم آمده باشد یا احیانا به دلیل لجبازی کودکانه عده ای که نام «مجاهدین خلق» را بر خود گذاشته بودند، دهها نفر به شهادت رسیده باشند.
واقعه هفتم تیر، محصول یک دوره تقابل سخت بین دو اندیشه است. اول اندیشه ای که می خواست نظام و انلاقب را به زعم خود به سوی نهادهای ترجمه شده از فرهنگ سیاسی غرب یا شرق بکشاند و دوم، اندیش های که اسلام را حاوی مضمون احکام حکومتی و سیاسی می دانست و به عبارت دیگر با نگاهی درون دینی به اسم، در پی ایجاد حاکمیتی بود که این، محور آن به شمار می رفت. بنی صدر اندیشه اول را رهبری می کرد و بهشتی تفکر دوم را، و صد البته که در فضای مسموم سیاسی آن زمان، شنیدن و فهمیدن سخن امثال بهشتی آسان نبود. شایعاتی که درباره شخصیت بهشتی وجود داشت، او را حتی از چشم برخی فرزندان انقلاب انداخته بود و از دیگر سو، یاران بنی صدر که بسیاری از آنها را عناصر غیر معتقد به انقلاب و نظام تشکیل می دادند، چهرهای دمکرات و آزادیخواه پیدا کرده بودند.از اوایل سال 59 تا آخرین روزهای نزدیک به فاجعه حزب جمهوری اسلامی، بهشتی آن گونه که شایعات معرفی اش می کرد، فردی سرمایه دار، انحصارطلب، مستبد به رای و...معرفی می شد و در سوی مقابل، کسانی که دستشان به خون مردم آلوده بود و یا برای بیگانگان جاسوسی می کردند، وجاهت داشتند و تریبونهای رسمی از آنها به نیکی می گفتند. بهشتی تنها یک حرف داشت: پافشاری بر اصول انقلاب، آنگونه که امام خمینی (ره) آن را به عنوان دکترین جمهوری اسلامی تبیین کرده بود و در برابر چنین پافشاری، همه گروههای سیاسی مخالف انقلاب ، تلاش می کردند این اصول، نهادینه نشود و این، یعنی جنگ انقلاب با ضد انقلاب، به همین دلیل است که ادعا می شود هفتم تیر ، نتیجه تقابل 2 فکر و اندیشه بود که با شهادت یک سوی دعوا و گریز و فرار طرف دیگر آن، به پایان رسید. با این حال دقیق تر آن است که گفته شود شهادت بهشتی و یارانش، با آن که علی القاعده باید به شکست جریانی می انجامید که جریان اصیل انقلاب، نماد آن بود اما تقدیر آن را بعکس کرد. منافقین، بنی صدر، احزاب کوچک و بزرگ چپ نما و...همگی میدان را به نفع فرزندان انقلاب ، خالی کردند.
گفت و گو
