ستاره خلیج فارس کجاست؟

با مروری بر اخبار 5 سال گذشته درباره این پالایشگاه بزرگ و بااهمیت که در زمینی به مساحت 700 هکتار در حال احداث است، درمی‌یابیم که مسوولان گذشته و فعلی بر بهره‌برداری و اتمام این پروژه در سال 90 با شرط تزریق بموقع منابع مالی خبر داده‌اند در حالی که هدف نهایی و اصلی از طراحی و ساخت این پروژه، خودکفایی ایران در تولید بنزین و گازوئیل عنوان شده و در کنار آن کشور می‌تواند مازاد تولید را نیز صادر کند و ایران نیز از بازار صادراتی بنزین سهم مهمی ببرد، اما واقعیت‌های موجود نشان می‌دهد طی 5 سال گذشته گام‌های بلندی برای رسیدن به این مهم برداشته نشده است.

طی سال‌های اولیه ساخت این پروژه منابع مالی خوبی تزریق شد، در دولت نهم پالایشگاه ستاره خلیج‌فارس بعد از ساخت فازهای 9 و 10 پارس جنوبی به عنوان پیشانی پروژه‌های ملی نفت در کشور یاد می‌شد اما این پیشانی امروز چندان درخششی ندارد، کارشناسان هنگامی که طرح اولیه را مورد مطالعه قرار داده بودند، بر ارزش افزوده پالایشگاه‌های میعانات گازی نسبت به پالایشگاه‌های نفتی تاکید داشتند و معتقدند: ارزش افزوده پالایشگاه میعانات گازی بیشتر از پالایشگاه نفتی است و تولید بیش از 75 درصد بنزین و نفت گاز از خوراک پالایشگاه میعانات گازی از جمله دلایلی است که برای توجیه اقتصادی و فنی آن عنوان شده است.

با این توصیف رویکردی که برای پالایشگاه ستاره خلیج فارس در نظر گرفته شده، چندان امیدوارکننده نیست.

طرحی که در توصیف آن گفته شد از نان شب واجب‌تر است و اجرای آن بارها مورد تاکید مسوولان قرار گرفته هم‌اکنون در انتظار معجزه دریافت منابع مالی است.

همه متفق‌القولند که تحریم‌های سیاسی و اقتصادی علیه ایران نمی‌تواند پروژه‌های اقتصادی و فنی کشور را تحت تاثیر قرار دهد، حال با این توجیه که تحریم‌ها بی‌اثر بوده‌اند، چرا برخی پروژه‌ها سال‌های طولانی وقت و هزینه کشور را به خود اختصاص می‌دهد، در حالی که اجرا و اتمام آنها می‌تواند افزایش قدرت‌ چانه‌زنی و بالا رفتن موقعیت استراتژیک در کشور، در منطقه و سطح بین‌الملل را منجر شود. امروز همه معتقدند که افزایش تولید بنزین و افزایش توان تولید نفت خام یکی از ابزارهای سیاسی است که با توجه به شرایط بین‌المللی کشور از اهمیت بالایی برخوردار است و ستاره خلیج‌فارس در این میان، ‌توجهی مضاعف را طلب می‌کند.

زیبا اسماعیلی / گروه اقتصاد