شاعر ‌شدن در‌‌ میگون

قول می‌دهم درست از همان وقت که از بالای جاده می‌بینیدش شاعر می‌شوید، رقص درخت‌های زرد و نارنجی و سبز در پس‌زمینه سرخ محیط، هر مسافری را، حتی اگر طبع شعر نداشته باشد شاعر می‌کند، تا چه رسد به آنها که اهل شاعری هم باشند. سحر اگر باشد شاید تور نازک مه هم افتاده باشد روی روستا و اگر غروب باشد، وای اگر غروب باشد! آن‌وقت در همه عکس‌هایی که از روستا می‌اندازید، حس می‌کنید خانه‌های سرخش با خورشید یکی شده‌اند، حس می‌کنید خانه‌های سرخش به خورشید پیوسته‌اند و...

اما دلنشین‌ترین جزء سفر به میگون از نظر ما می‌دانید، چیست؟ بوی خوش خاک رس وقتی باران خورده باشد، آب و هوای خنک و مرطوب و لطیفش و نوشیدن یک لیوان چای داغ که آبش در کتری دود زده روی هیزم جوشیده باشد.

همین خوشی‌های شیرین است که دل آدم را باز می‌کند و مشتاق‌تان می‌کند آخر هفته بعد هم از تهران که به سمت لواسان راه افتادید، در آخرین میدانی که به سمت لواسان می‌رود، به سمت فشم بپیچید و مهمان میگونی‌ها شوید.

میگونی‌ها خانه‌هایی برای اجاره دادن به مسافران در نظر گرفته‌اند و روستایشان را تمیز و دوست داشتنی نگه داشته‌اند، برای دل‌بردن از مسافران، ‌آ‌نها سال‌هاست چشم انتظارتان هستند، راه نمی‌افتید؟

علی یوشی‌زاده