لطفا دایی را ناراحت نکنید

دایی که واقعگرایانه با موضوع تشویق‌های خود برخورد می‌کند، نسبت به این موضوع می‌گوید: دوست ندارم نماد اعتراض در ورزش باشم.

نکته اینجاست که ورای فوتبال، این تشویق‌ها به سالن‌های دیگر رشته‌ها نیز تسری یافته تا دایی از تماشاگران بخواهد که به این مساله پایان دهند.

او در این زمینه می‌گوید: وقتی می‌شنوم که در بازی تیم ملی والیبال ایران با چین نیز مرا تشویق کرده‌اند ناراحت می‌شوم، آخر بازی والیبال چه ربطی به من دارد؟! اشاره دایی به فینال جام ملت‌های آسیا است که درآن وقتی تیم ملی والیبال ست نخست را به چین باخت، تماشاگران فریاد دایی دایی سر دادند.

هر چند تیم ملی والیبال بعد از واگذاری این ست، سه ست بعدی را با برتری کامل به سود خود تمام کرد تا برای نخستین بار قهرمانی خود را در والیبال آسیا جشن بگیرد، اما تماشاگران در همان ست نیز چنان نام دایی را فریاد زدند که خیلی‌ها فکر کردند دایی وارد سالن مسابقات شده است.

به هر صورت باید به نظر اسطوره فوتبال ایران احترام گذاشت و به شرایطی دامن نزد که باعث دلخوری وی شود. بی‌تردید وقتی موضوع از حد خود خارج می‌شود و به تکرار می‌رسد، اصل موضوع نیز که به دوره نامرادی پرسپولیس در لیگ برمی‌گشت، لوث و باعث رنجش دایی می‌شود.

بگذریم از این‌که علی دایی در همان دوره‌ای که تماشاگران در اعتراض به نتایج ضعیف پرسپولیس در لیگ، نام او را از روی سکوها فریاد می‌زدند، از هواداران سرخ درخواست کرد که اجازه دهند پرسپولیس با حمید استیلی در شرایطی طبیعی نفس کشیده و مسابقه‌هایش را برگزار کند.

با توجه به این‌که دایی امروز در خدمت تیم راه‌آهن قرار دارد و به لحاظ حرفه‌ای باید روی موفقیت و نتیجه گرفتن این تیم در لیگ متمرکز شود، نباید شرایطی را فراهم کرد که ذهن دایی مغشوش شود.

حجت‌الله اکبرآبادی
دبیر گروه ورزش