مسی غیرقابل مقایسه است

او فردی فروتن و افتاده است که هر کاری را در بازی با عشق و علاقه انجام می‌دهد. او بهتر از هر کسی می‌داند باید در زمین چگونه حرکت کند و با سایر بازیکنان تعامل داشته باشد. او از بازی فوق‌العاده خودش لذت می‌برد. مسی با این که به همه چیز رسیده اما همیشه حامی کودکان جهان بوده و البته جا دارد که بیشتر از اینها پیشرفت کند.

بله، تنها جام جهانی در افتخارات او خالی است، اما مطمئن هستم می‌تواند روزی آن راهم داشته باشد.

او در روزاریو متولد شده که قلب فوتبال آرژانتین است و بعد در بارسلونا رشد کرد. او فوتبال را از خیابان‌های روزاریو شروع کرد.

او بازیکنی متفاوت از کریس رونالدو است و من دوست ندارم بازیکنان یا حتی مربیان و تیم‌ها را مقایسه کنم. مسی یک پدیده است و یک تیم را تغییر می‌دهد ولی نمی‌توان او را با دیگران مقایسه کرد. شاید تنها مقایسه منطقی بین او و مارادونا باشد، هر چند مسی هنوز راه زیادی برای پیمودن دارد و می‌توان در موقعیت‌های دیگری هم او را با مارادونا مقایسه کرد.

او 24 سال دارد و در دو جام جهانی بازی کرده و سطح بازی‌اش از دیگران بالاتر است، پس چرا نباید کاپیتان باشد. البته کاپیتان بودن با نبودن بهترین بازیکنان تیم‌ها همیشه مساله‌ساز بوده. روماریو بهترین گلزن برزیل بود، اما دونگا، کاپیتان تیم ملی در جام جهانی 1994 بود یا خودم در همان سال آقای گل جام جهانی شدم، اما کاپیتان نبودم. این انتخاب سر مربی بوده که مسی بازوبند را داشته باشد و نباید در مورد آن بحث کرد. البته در برخی تیم‌ها رسم است که بازیکنان، کاپیتان را تعیین کنند و مربی هم خودش را وارد این مساله نمی‌کند، اما در تیم ملی آرژانتین باوجود ستاره‌های متعدد لازم بود که مربی در این کار دخالت کند.

همه دنبال این هستند که یک توضیح ساده برای بازی فوق‌العاده بازیکنان بارسا پیدا کنند، اما فلسفه بزرگی پشت بازی این تیم وجود دارد و توضیح آن بسادگی امکان‌پذیر نیست. از زمان حضور کرویف در این تیم در سال 1988، تیم با سبکی ثابت در تمامی رده‌های سنی بازی می‌کند. برای هر پست مربیان خاص وجود دارد و حتی برای دروازه‌بان‌ها هم مربیان ویژه‌ای کار می‌کنند. بارسا همیشه برای خرید بازیکنان بزرگ جهان پول دارد، اما زیاد دست به این کار نمی‌زند چون از تیم‌های پایه بازیکنان خوبی به تیم بزرگسالان می‌آیند. ژاوی، اینیستا و پویول همه محصول این سیستم هستند و کپی‌های جوان‌تر آنها هم در راه هستند.

نمی دانم چرا برخی مربیان تصور می‌کنند حتی با دراختیار گرفتن چند مهره خوب می‌توانند همین فردا به قهرمانی برسند. شاید در گذشته با چند ستاره می‌شد این کار را انجام داد، همان‌طور که آرژانتین در سال 1986 و برزیل در سال 1994 انجام دادند ولی حالا فوتبال پیشرفت کرده و باید برای قهرمانی بیشتر از اینها با تیم کار کرد.

این تیم ظاهرا 2 بازی داشته که من تنها یک بازی را به شکل خلاصه تماشا کردم. اگر تیم ببازد همه مربی را مقصر می‌دانند ولی اگر باخت در حال تکرار شدن است، چه کسی بازنده اصلی است و مقصران واقعی چه کسانی هستند؟ به نظرم باخت چه در سطح باشگاهی و چه در سطح ملی اگر تکرار شود، باید به دنبال علت‌های دیگری بود و قرار دادن مارادونا به عنوان مربی تیم ملی برای تغییر این چرخه، کار اشتباهی بود.

اوله 
مترجم: امیررضا نوری‌زاده