فرزند گمشده بوندس‌لیگا هستم

من خودم را همیشه فرزند گمشده بوندس‌لیگا می‌بینم. این که چرا تاکنون در این لیگ موقعیت کار برایم فراهم نشده، بهتر است این سوال را از مدیران تیم‌های بوندس‌لیگایی بپرسید.

من در برابر این پرسش همیشه جبهه گرفته‌ام. از بیرون شاید زندگی من با ثبات به نظر نیاید، اما واقعیت این است به قدر کافی مثبت و روشن است. مربیان دیگری در بوندس‌لیگا مثل فرانتس بکن باوئر و کریستف دام بوده‌اند که در مقاطعی خبرساز شدند و موفق هم بودند.

خیر، من به خودم متکی هستم. طبیعی است دوست دارم زمانی در آلمان یعنی زادگاهم نشان دهم چه قابلیتی در مربیگری دارم. اما از آن دسته آدم‌هایی نیستم که به خاطر مربیگری در بوندس‌لیگا، چهره عوض کنم و 24 ساعت در خانه بست بنشینم تا بلکه مورد توجه مدیران واقع شوم. چرا نباید من در برلین همراه نامزدم روی فرش قرمز راه بروم؟ یا چرا نباید برای جشن اکتبر حضور نداشته باشم؟ به باور من زندگی خصوصی،‌ زندگی خصوصی است و نباید به زندگی حرفه‌ای شما لطمه بزند.

بدیهی است یورگن کلوپ، مربی بوروسیا دورتموند، مربی سال لیگ است. ولی من از کار لوسین فابرو و اسلوم‌کا در گلادباخ و هانوفر نیز خوشم می‌آید.

هیچ مهم نیست. چون مربیگری و بازیگری، 2 حیطه کاملا متفاوت هستند. در نقش بازیکن بعضی اوقات شما راحت‌تر عمل می‌کنید. در حالی که در نقش مربی 24 ساعت تمام تحت فشار قرار می‌گیرید. حتی شب‌ها هم از کابوس فوتبال در امان نیستید.

نمی‌دانم چقدر، ولی به گمانم 4 هفته مانده به پایان فصل، قهرمانی‌اش مسجل خواهد بود.

چه گفتید؟! بایرنی‌ها در بوندس‌لیگا می‌توانند از هر بازیکنی به جای دیگری استفاده کنند و لطمه هم نبینند. اما در بازی‌های بزرگ شما به ستارگانی استثنایی مثل آرین روبن یا فرانک ریبری که این یکی پس از لویی فان‌خال گویی دومرتبه شکوفا شده، نیاز دارید.

بله البته، اما سبک شان متفاوت با اولیور کان، اشتفان افن برگ یا من است. امروزه مشکلات بیشتر از آن‌که در میدان حل شود، در جمع خودی حل می‌شود. به این خاطر کسی از دست فرماندهی مثل اولیور کان در نمی‌رود.