حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
پدیده آمارهای «من درآوردی»
آمار گرفتن و ارائه آمار، نهتنها چیز بدی نیست بلکه اهمیتش به حدی است که هر کشوری برای تنظیم آن وزارتخانه، سازمان یا نهادی عریض و طویل را دارد. در ایران هم آمار موضوع بااهمیتی است و کلیدی برای درک برخی واقعیتها. چند سالی است که رسانه ملی پس از پخش سریالهای مناسبتی (بویژه آنها که در ماه مبارک رمضان پخش میشوند) از طریق مطالعه میزان استقبال مردمی، آمار محبوبترین سریالها را به ترتیب اعلام میکند. امسال اما اتفاق جالبی افتاد. به این شکل که پیش از ارائه آمار تلویزیون، در زمان پخش سریالها برخی رسانهها پیشدستی کردند و بر مبنای منابعی مجهول، آمار پربینندهترین سریالهای امسال را اعلام کردند.
تنها نکتهای که در مقایسه این آمارها به چشم نمیخورد، شباهت اسامی سریالها و عدد درصد بینندگانش با یکدیگر بود. در یکی مجموعه «سه دونگ سه دونگ» اول بود و «سقوط یک فرشته» آخر و در دیگری سریال علیرضا افخمی در صدر بود و سریال شبکه 2 آخر. معلوم هم نبود که این آمار از کجا به دست آمده است. این تمهید تبلیغاتی جدای از این که به لحاظ اخلاقی کار درستی نیست (به دلیل ترویج دروغ) از نظر اطلاعرسانی نیز کار سنجیدهای به حساب نمیآید. کسانی که با این روشها درصدد محبوب جلوه دادن سریال مورد نظرشان بودند، اصلا از خود نپرسیدند آیا خوانندگان و مخاطبانشان از خود نمیپرسند این آمار و ارقام از کجا میآید یا این که پس از ارائه آمار رسمی تلویزیون و فاش شدن این جار و جنجال بیهوده، آیا مخاطبان فلان روزنامه یا سایت باز هم به آنها اعتماد خواهند کرد؟
گفت و گو
