آقای مایلی‌کهن! آتش‌بس دهید

هر چند که از وضعیت موجود فوتبال هیچ کس راضی نیست و مناسبات غیرمتعارف در آن گوش فلک را کر کرده است، اما یقینا راه مبارزه با ناهنجاری‌ها در فوتبال تنها بانگ برآوردن نیست که اگر این مساله راهگشا بود تاکنون در این زمینه گشایش حاصل شده بود. ایراد بزرگ محمد مایلی‌کهن این است که خود را در مقام قاضی‌القضات فوتبال قرار می‌دهد و می‌خواهد یکجا برای همه حکم صادر کند، در حالی که هر چیز باید از مسیر قانونی خود پیگیری شود و نمی‌توان به همین راحتی راجع به دیگران اظهارنظر کرد و اتهاماتی را متوجه آنان نمود. البته درگیری‌های لفظی و کلامی مایلی‌کهن و دایی، قدیمی و کهنه است و حتی یک‌بار محکمه قضایی پیرو شکایت دایی، مایلی‌کهن را محکوم نمود که بعدا دایی با گذشت از شکایت خود، به نوعی احترام کسوت و جایگاه مربی با تعصب فوتبال ایران را نگاه داشت، اما با وجود گذشت چند سال از آن ماجرا، پنداری مایلی‌کهن نسبت به شنیدن نام دایی نیز آلرژی پیدا کرده است که وقتی اسم وی به میان می‌آید بر افروخته شده و با حمله کلامی به وی، شرایطی را ایجاد می‌کند تا علی دایی نیز نسبت به او واکنش تند نشان داده و به این طریق، اخلاق ورزشی هر چه بیشتر زیر سوال برود.

بی‌تردید چنین رفتار هایی در فوتبال به هیچ وجه زیبنده نیست، صرف‌نظر ازاین‌که حق با چه کسی است، پرده‌دری در فوتبال و پاس نداشتن حرمت‌ها و ارزش‌ها، خود‌به خود به بی‌اخلاقی‌های بعدی دامن می‌زند و بطور طبیعی محمد مایلی‌کهن که ادعای دفاع از ارزش‌ها را دارد، نباید شرایطی را فراهم کند که از بستر آن، رفتارهای غیراخلاقی در حرمت‌شکنی به عوامل و دست‌اندرکاران فوتبال اشاعه یابد.

حجت‌اله اکبرآبادی / دبیر گروه ورزش