دوربین عکاسی؛ استاد کاشیکاری

کیفیت تصاویر دیجیتال به تعداد همین پیکسل ها بستگی دارد.
هرچه تعداد پیکسل های به کار رفته در یک عکس بیشتر باشد، عکس از کیفیت بهتری برخوردار است و جزییات و لبه های اشیای موجود در عکس واضح تر دیده می شوند. (به همین دلیل اصطلاحا به تعداد پیکسل ها، دقت عکس می گویند.)
اگر هر تصویر دیجیتالی را به دفعات بزرگ کنید، پدیده نقطه ای شدن را مشاهده خواهید کرد. در این هنگام ، عکس کیفیت و شفافیت خودش را از دست می دهد و به مجموعه ای از مستطیل های رنگی غیرشفاف و ناواضح تبدیل می شود.
هرچه تعداد پیکسل ها بیشتر باشد، عکس را بیشتر می توان بزرگ کرد. قطع تصاویر دیجیتال هم به وسیله همین پیکسل ها مشخص می شود. 2 روش مرسوم برای بیان قطع این تصاویر به کار می رود.
یکی این که طول و عرض این عکسها را برحسب پیکسل به کار رفته بیان می کنند؛ مثلا می گویند عکس 1800*1600پیکسل.
روش دوم ، این است که کیفیت عکس را با توجه به تعداد پیکسل های به کار رفته در کل عکس می سنجند؛ مثلا 88/2میلیون پیکسل.
در علوم رایانه به جای میلیون از لفظ مگا استفاده می کنند. پس کیفیت عکس فوق می شود 88/2 مگاپیکسل.
وقتی در مشخصات فنی دوربین های دیجیتال می گویند که این دوربین 3 مگاپیکسلی است ، یا مثلا 5/2 مگاپیکسلی است ، معنی اش این است که این دوربین می تواند عکسهایی بگیرد که از 3 میلیون یا 5/2 میلیون نقطه رنگی ریز تشکیل شده اند.
حالا براحتی می توانید روی پسرخاله پررویتان را که همه اش پز دوربین 5/1 مگاپیکسلی اش را می دهد، کم کنید و به او بگویید شما اگر اراده کنید، می توانید یک دوربین 4 یا 5 مگاپیکسلی بخرید، اما حواستان باشد نگویید 20مگاپیکسلی.
الان بهترین دوربین ها می توانند عکسهایی با کیفیت حداکثر 6 مگاپیکسل بگیرند.