فاصله‌های اینترنتی

در مقابل می‌توان گفت به طور کلی میزان آشنایی والدین با مهارت‌های استفاده از اینترنت در مقایسه با جوانان و نوجوانان قابل توجه نیست. پدرها و مادرها در بسیاری از موارد حتی اگر نیازی ضروری هم به اینترنت داشته باشند، چاره‌ای ندارند جز این‌که کار را در این زمینه به فرزندان بسپارند.

اینترنت تنها یک ابزار یا وسیله نیست. اینترنت خود به تنهایی یک دنیاست؛ دنیایی جدا و متفاوت از دنیای واقعی که همه در آن زندگی می‌کنیم. در دنیای اینترنت روابط تازه شکل می‌گیرند و هر لحظه می‌توان در آن چیزهای تازه‌ای کشف کرد.

کاربران به محض بازکردن مرورگر اینترنت، پا به دنیای دیگری می‌گذارند. نوجوانان و جوانان به خوبی این دنیا را می‌شناسند و خیلی از آنها بخش زیادی از وقتشان را در این فضا می‌گذرانند. بسیاری از والدین با این پدیده بیگانه‌اند و بنابراین ویژگی‌های این فضا و تأثیراتش در رفتار و زندگی فردی و اجتماعی جوانان و نوجوانان را نمی‌شناسند.

در یک خانواده هر چه فرزندان وقت بیشتری را در دنیای اینترنت سپری کنند و هر چه بیشتر والدین آنها با این فضا بیگانه و از اینترنت دور باشند، به همان نسبت میزان فاصله میان این والدین و فرزندان بیشتر خواهد شد. والدین و فرزندانی که در 2 دنیای متفاوت زندگی می‌کنند، هر روز بیشتر از قبل از هم دور خواهند شد و این خود زمینه و شرایط بروز آسیب‌های بیشتری را ایجاد خواهد کرد.

راه حل این‌ معضل آن نیست که نوجوانان و جوانان را از به کار بردن اینترنت منع کنیم و جلوی بهره‌مندی آنان را از این دستاورد پرکاربرد و مشکل‌گشا بگیریم. پدران و مادران باید مهارت‌های اینترنتی خود را افزایش دهند. کاری که واقعاً چندان هم دشوار نیست.

آموختن نحوه استفاده از اینترنت علاوه بر این که پدر و مادرها را با بخشی از دنیای ذهنی فرزندانشان آشنا می‌کند و باعث نزدیکی بیشتر آنان با فرزندانشان می‌شود، کارکردهای بیشمار دیگری هم برای خود والدین دارد. آنها می‌توانند بسیاری از فعالیت‌هایی که در دنیای واقعی باید وقت و هزینه زیادی صرف آنها کرد‌ با اینترنت در کمترین زمان به انجام برسانند.

اگر شما هم از آن دسته پدر و مادرهایی هستید که با اینترنت بیگانه‌اند اما فرزند یا فرزندان «اینترنت‌باز» دارند، شاید لازم باشد همت کنید و کار با آن را یاد بگیرید. حتما روی کمک فرزندانتان هم می‌توانید حساب کنید.