گرافیک کراس فایر ترکیبی فیوژن

اکنون AMD دست به کار مشکل‌تری زده که شاید حتی بتوان آن را به عنوان آینده علم رایانه نیز مطرح کرد. همان طور که قبلا شنیده‌اید، پردازنده‌های جدید AMD درست مانند پردازنده‌های اتم (Atom) سری پاین ویوی (Pineview) اینتل، دربردارنده ترکیبی از هسته‌های پردازشی متعدد CPU و GPU روی یک تراشه واحد هستند. در برخی موارد برنامه‌نویسان قادرند بار کاری را در میان CPU‌ها و GPU‌ها توزیع کنند، در حالی که لازم نیست این بارهای کاری گرافیکی باشند. تکنیک عمومی آن فرآیند پردازش‌های متعدد غیرمتقارن روی پردازنده چند هسته‌ای نامتجانس Asymmetric multiprocessing on hetrerogeneous) (multicore processors نامیده می‌شود.

حتما شما با فناوری کراس فایر (CrossFire) شرکت AMD که بواسطه به هم پیوند دادن زنجیروار کارت‌های گرافیک متعدد و مشابه یکدیگر، کارایی را تقویت می‌کند تا حدی آشنایی دارید. این درست همان پردازش‌های متعدد غیرمتقارن روی پردازنده‌های نامتجانس (یا همان GPU‌ها) است. اما فناوری کراس فایر ترکیبی (AMD Hybrid CrossFire) با انواع مختلفی از کارت‌های گرافیک سر و کار دارد که حتی می‌توانند ترکیبی از یک کارت گرافیک اختصاصی مستقل با یک چیپ‌ست گرافیکی تعبیه شده (‌‌‌integrated -graphic chipset) باشند. در روش‌های قدیمی معمولا اضافه کردن یک کارت گرافیک مستقل موجب کنار گذاشته شدن گرافیک تعبیه شده ضعیف‌تر می‌شود. گرافیک فیوژن (AMD Fusion) از گرافیک‌های اختصاصی مستقل ATI مشتق شده است، بنابراین GPU‌های تعبیه شده جدید، دیگر مانند گذشته ضعیف و ناتوان نیستند. پس چرا باید GPU فیوژن را در ارتقائاتی که توسط کاربر از یک گرافیک تعبیه شده به یک کارت گرافیک کامل مستقل صورت می‌گیرد، از دست داد و نیروی آنها را تلف کنیم؟ در همین زمینه AMD با پیکربندی ترکیبی کراس فایر خود استفاده همزمان از گرافیک تعبیه شده فیوژن و گرافیک اختصاصی مستقل را با هم، میسر می‌سازد. با این که انجام این کار منطقی است، اما نباید آن را ناچیز و کم اهمیت دانست. در این روش گرداننده (driver) گرافیکی باید بار کاری را در بین GPU تعبیه شده و GPU مستقل را که باید با هم در ارتباط بوده، اما نه لزوما مشابه هم باشند، هماهنگ کند. این GPU‌های تعبیه شده و مستقل حافظه‌ها و مسیرهای (I‌/‌O bus) متفاوتی را به کار می‌برند. مضاف بر آن، برخی برنامه‌های نرم‌افزاری سعی دارند تا از GPU‌ها و CPU‌های متعدد در کنار هم استفاده ببرند. این تکنیک پردازش‌های متعدد غیرمتقارن روی پردازنده‌های چند هسته‌ای نامتجانس تا به حال موجب سختی‌های بسیاری برای برنامه نویس‌ها بوده است، اما باید بدانیم که این همان آینده علم رایانه است و مطمئنا برنامه نویس‌ها خود را برای آن آماده کرده‌اند.

منابع: