روحیه پیروزی عامل موفقیت است

بله. این موضوع کاملا درست است و برای من خیلی مشکل بود که بین این دو تیم در دوران جوانی یکی را انتخاب کنم، اما پدرم مرا برای تست به هر دو تیم فرستاد و در رئال مادرید پذیرفته شدم.

وقتی در آکادمی رئال مادرید بودم، ابتدا به عنوان بال راست بازی می‌کردم و بعد هافبک بودم. اما بهترین پست من سوئیپر بود، ولی نمی‌توانم آن را با وظایفی که سوئیپرهای کنونی در زمین ایفا می‌کنند، مقایسه کنم.

قطعا در ابتدا چنین قصدی نداشتم، اما زمانی که به آن پرداختم احساس کردم این کار را می‌پسندم و می‌توانم در زندگی به آن ادامه دهم.

مهم‌ترین نکته در این باشگاه روحیه پیروزی بود. من در آنجا یاد گرفتم مربی حرفه‌ای قبل از هر چیز باید روحیه پیروزی را به شاگردانش منتقل کند، ولی راهی که برای این کار انتخاب می‌کند، قطعا تعیین‌کننده خواهد بود.

دقیقا خلاف این بود و من در کارم جدی‌تر و مصمم‌تر بودم. در آن زمان شرایط خاصی در وایادولید بود چون تیم تازه به دسته اول آمده وجود داشت، و زمان کافی برای آمادگی بیشتر نداشت و به خاطر شرایط بد مالی باشگاه بازیکن تازه‌ای هم به ترکیب اضافه نشد. در اوساسونا هم شرایط کم و بیش به همین شکل بود.

این دو باشگاه حالا 10 امتیاز یا بیشتر از سایر تیم‌ها پیش هستند، ولی زمانی که من در والنسیا بودم شرایط به این شکل نبود و تیم‌های امیدوار به قهرمانی در اسپانیا بیش از دو تیم بودند.

روحیه تیم عالی بود و ما حس می‌کردیم می‌توانیم همه تیم‌ها را از پیش‌رو برداریم. در عین حال تیم این توانایی را داشت که با دو شیوه تاکتیکی کاملا متفاوت کار کند. اتفاقی که بین دو نیمه افتاد این بود که ما از نظر تاکتیکی تغییر رویه دادیم. یعنی تصمیم گرفتیم با 3 مدافع بازی کنیم و دتمار هامان در میانه زمین فضای حرکت را از کاکا بگیرد. من به بازیکنانم گفتم اگر یک گل بزنند، می‌توانند به بازی برگردند و این اتفاق افتاد. اما وقتی گل دوم به ثمر رسید همه ما واقعا باور کردیم امکان تغییر نتیجه وجود دارد.

من همیشه با منابعی که در اختیار داشتم کار می‌کردم و شاید این درست نباشد که حالا بگوییم می‌توانستیم کارهای دیگری انجام دهیم، چون ما در آن فصل، تنها دو شکست داشتیم. اگر به فصل قبل نگاه کنید، قهرمان 80 امتیاز داشت، اما در آن سال ما 86 امتیاز گرفتیم و دوم شدیم.

شما باید به عنوان مربی همیشه آینده‌نگر باشید. «گرت بری» بازیکنی است که می‌تواند در چند پست بازی کند و با قوانینی که در شرف تصویب بود، می‌دانستیم لیورپول به بازیکنان انگلیسی بیشتری نیاز دارد، ولی از دست دادن آلونسو تصمیم درستی بود، چون او در همان سطح گذشته بازی نمی‌کرد.

مربیگری در این تیم فرصت خوبی بود، آنها به من قول داده بودند بازیکنان تازه‌ای بگیرند ولی این کار را انجام ندادند. با این‌که کادر مربیگری سخت کار می‌کرد، اما حمایت لازم از ما انجام نشد و با مصدومان زیادی که داشتیم، شرایط خیلی سخت شد. با تمام اینها ما توانستیم مهم‌ترین جام باشگاه در آن زمان را که جام قهرمانی باشگاه‌های جهان بود، کسب کنیم، اما متاسفانه شرایط بدتر از اینها بود.

روزنامه ایندیپندنت / مترجم: امیررضا نوری‌زاده