به دنبال کفشم می گشتم، خودم گم شدم

سفر یعنی دیدن یک جای جدید، پس هر وقت عازم سفر هستی، باید خوشحال باشی چون با یک فرهنگ جدید آشنا می‌شوی و باید خودت را با شرایط محیطی آن منطقه برای مدتی هر چند کوتاه وفق بدهی ، از محیط اطرافت استفاده کنی ، به فرهنگ آن منطقه احترام بگذاری و از آن بهره‌مند بشوی.

من سالی 4ـ3 بار مسافرت می‌روم و بیشتر به کشورهای اطراف سفر می‌کنم که هدفم یا تفریح است یا ورزش چون باید در مسابقات شرکت کنم.

نسبت به فرهنگ غنی‌ای که داریم، خیلی کم می‌شناسم. سازمان گردشگری در سال‌های اخیر یک سری کارهایی کرده اما خیلی کم است و نسبت به کشورهای اطراف ، قابل مقایسه نیست تا بتواند جذب توریست کند. منابع توریستی‌ ما باید بیشتر باشد و در دنیا تعریف شود تا توریست‌ها بدانند و دوست داشته باشند به کشورمان سفر کنند.

مسابقات آسیایی گلف هر 2 سال یکبار برگزار می‌شود و این بار در شهر نادا در کشور فیجی انجام می‌شود. فیجی یکی از زیباترین کشورهای جنوب دریای پاسیفیک است و طبیعت بسیار زیبایی دارد. اختلاف دمای زیادی بین زمستان و تابستان این کشور نیست و 8/5 ساعت با ما اختلاف زمان دارد که باید خودمان را با این شرایط تطبیق بدهیم. حدود 33 ساعت پرواز داریم که مشکلات خاص خودش را دارد و باید با آن کنار بیاییم.

بله و بیشتر بچه‌ها هم برای اولین بار است که به فیجی می‌روند. در اینترنت تحقیق کردم و اطلاعاتی از این کشور به دست آوردم. مردم این کشور سیاهپوست هستند و زمین‌های گلف زیادی دارد. جالب این که این مسابقات برای اولین بار در این دوره به صورت مستقیم پخش می‌شود و مردم می‌توانند آن را زنده ببینند.

وقتی به سفر می‌رویم باید در کمترین زمان ممکن، حداکثر استفاده و کسب تجربه را از فرهنگ آن کشور ببریم و استفاده مطلوبی از زمان داشته باشیم. من در سفر بعضی جاها را با اتوبوس، بعضی مناطق را با تاکسی و ‌جاهایی را هم پیاده می‌روم تا مثل مردم آن کشور بشوم چون معتقدم اگر وارد اجتماع آنها نشوم، نمی‌توانم فرهنگ آن کشور را درک کنم. موضوعات فرهنگی برایم جالب است ؛ مثلا اگر بچه‌ای در ایران زمین بخورد، همه به او کمک می‌کنند، اما در خارج از کشور کسی به آن بچه کمک نمی‌کند چون می‌گویند اگر خودش از زمین بلند شود، در زندگی هم روی پای خودش می‌ایستد و این تفاوت فرهنگی کاملا محسوس است. در بعضی از کشورها دیده‌ام که اگر بچه‌ای بخواهد از غذای پدرش بخورد، پدر به او اجازه نمی‌دهد و می‌گوید از غذای خودت بخور اما در اینجا فرهنگ ما کاملا متفاوت است.

به بیروت رفتم. جالب این بود که 12 فرقه مذهبی در این کشور کنار هم زندگی می‌کنند، به یکدیگر احترام می‌گذارند و با آرامش روزگارشان را می‌گذرانند. ‌در بیروت با کوله پشتی سوار اتوبوس می‌شدم و با 700تومان به پول خودمان از این طرف شهر به آن طرف شهر می‌رفتم که اگر با تاکسی این مسیر را می‌رفتم باید 40 هزار تومان هزینه می‌کردم اما من مثل خودشان با اتوبوس درون‌شهری تردد می‌کردم تا با فرهنگ آنجا بیشتر آشنا شوم.

بله، آخرین بار هم برای مسابقات گلف با قطار به اهواز رفتیم. فکر می‌کنم 7 یا 8 ماه قبل بود. سفر خوبی داشتیم، خیلی خوش گذشت و در طول مسیر کارهای تیمی را هم مرور کردیم که خیلی خاطره‌انگیز بود.

خوب بود، نسبت به قیمتی که داشت، سرویس‌دهی خوبی داشتند. نمی‌شود پول پیکان را داد اما توقع بنز داشت.

دوران سربازی زیاد می‌رفتم اما الان دیگر نمی‌روم. ترمینال خزانه به اهواز و برعکس مسیر ما بود هرجای اتوبوس که می شد سوار می‌شدیم تا فقط به مقصد برسیم.

بستگی به سفرم دارد. بیشتر با خانواده یا دوستانم سفر می‌کنم. البته تنها سفر رفتن را هم دوست دارم.

صددرصد دارد چون خودت را بهتر می‌بینی و به کسی متکی نیستی و ‌کارهایت را خودت انجام می‌دهی. تنهایی سفر رفتن سخت است اما زیبایی خودش را دارد. هیچ‌کاری آسان نیست و اگر با جمع به مسافرت بروی و همسفر خوب نداشته باشی، سخت‌تر است .

تعریف تبریز، اردبیل و جلفا را خیلی شنیده‌‌ام. کویر سمنان را خیلی دوست دارم و خوزستان هم در زمستان خیلی خوب است. مشهد هم برای سیاحت و زیارت عالی است.

بله، خیلی جالب است. ایران با قدمت زیاد، دارای فرهنگ غنی‌ای است و همه ما از آنها ریشه گرفته‌ایم. مهم این است که به این فرهنگ احترام بگذاریم ، اما متاسفانه این مسائل در ما متزلزل شده و احترام‌ها از بین رفته و پایه‌های آن درحال فروکش‌کردن است.

بله، بالاخره یک یادگار از آن شهر یا کشور می‌آورم اما در حد خرید کلی نه، چون در سفر زیاد اهل خرید نیستم و بیشتر به سیاحت علاقه دارم تا خرید.

اگر برنامه‌ریزی داشته باشی، اتفاقا لذت‌بخش هم هست. البته این سفرها بدون استرس نیست چون مشکلات و منفعت‌های خاص خودش را دارد.

بچه بودم که با پدربزرگم به مشهد رفتیم. کفشم از پایم درآمده بود و دنبال کفشم می‌گشتم که گم شدم و 3ـ2 ساعت بعد مادرم مرا پیدا کرد. بچه که بودم به عشق دایی‌ام که شهید شده، شمال رفتیم. همیشه پدرم مرا همراه با برادر و دایی‌ام به شمال می‌برد تا به دریا برویم و شنا کنیم. اولین بار 7 سالم بود و فکر می‌کردم شنا بلدم، کمی که جلو رفتم، دریا مرا کشید و نزدیک بود غرق شوم که پدرم خیلی سریع نجاتم داد.

جلفا را دوست دارم، یعنی کلا استان آذربایجان را دوست دارم چون تا حالا به آنجا نرفته‌ام. آب و هوای آنجا خیلی برایم جالب است و مردم خیلی خوبی هم دارد.

مسابقات گلف در کانادا بود که به سمت آمریکا رفتیم و آنقدر خوب بازی کردم و امتیازم بالا بود که وقتی متوجه امتیازاتم شدم، بدنم لرزید و هول شدم و آنقدر بد کار کردم که امتیازاتم از دست رفت. البته در آن مسابقه، اول شدم اما اگر همان طور ادامه می‌دادم، رکورد بسیار جالب می‌زدم.

برادرم خیلی خوش سفر است و دوست دارم با او به سفر بروم.

بله تا دلتان بخواهد. در سد لار چادر زدم و شب را گذراندم و با قلاب ماهی هم گرفتم. در آمریکا و کانادا هم که بودم، از این کارها زیاد می‌کردم. یک دوست ایتالیایی داشتم که با هم می‌رفتیم. هم ماشین داشتیم و هم چادر و امکانات کاملی مهیا کرده بودیم. علاقه خاصی هم به کوهنوردی داشتم. در ایران هم به شمیرانات زیاد می‌‌رفتم و شب را آنجا می‌ماندم. بیشتر مواقع 2 شب می‌ماندم و سبزی کوهی و قارچ جمع می‌کردم و کل خاندان ما از آنها استفاده می‌کردند. ما کار می‌کردیم و یک قبیله می‌خوردند.

ساحل را خیلی دوست دارم چون والیبال ساحلی بازی می‌کردم، هر وقت به دریا می‌روم، والیبال ساحلی بازی می‌کنم. جنگل و کوچه‌هایی که بافت قدیمی دارند را هم خیلی دوست دارم. الان گاهی اوقات به جنوب شهر می‌روم و از دیدن بافت قدیمی آنجا لذت می‌برم.

بله، آخرین کتابی که خواندم دنیای صوفی بود که البته هنوز تمام نشده است.

به شاه‌عبدالعظیم می‌روم، بام تهران و لواسانات هم دیدنی است. بازار قدیمی تجریش را هم دوست دارم.

بله، به هر شهر یا کشوری که می‌روم، به موزه آنجا هم سر می‌زنم و از این کار لذت می‌برم.

در گلف هر چند که رقیب داری اما همه کاره خودت هستی و می‌خواهی همواره بهترین باشی، در این ورزش با درون خودت رقابت داری و باید سعی کنی که بهتر باشی و همواره اشتباهات کمتری داشته باشی؛ سفر به این روحیه کمک می‌کند.

در سفر به مادیات فکر نمی‌کنم اما تا جایی که بتوانم صرفه‌جویی می‌کنم، ولی استرس به خودم وارد نمی‌کنم.

بیروت که بودم یک کیف پول پیدا کردم. یک کارت داخل آن بود که تماس گرفتم و کیف را به صاحبش رساندم و جالب این بود که طرف باور نمی‌کرد کیف را با پول به او برگردانده‌ام.

مهدی نوری