آب از سرچشمه گل آلود است

 شاید از این حرف ما تعجب کنید اما برای توضیح بیشتر باید عرض کنیم در فوتبالی که جملگی بازیگران و افراد تاثیرگذارش چشم دیدن یکدیگر را ندارند و برای هم شمشیرها را از رو می‌بندند ، چه جایی برای رشد و پیشرفت باقی می‌ماند؟!

متاسفانه در فوتبال ایران به جای همدلی و وحدت نظر، اختلاف‌ها لبریز است و اگر نگوییم همه، بسیاری از بازیگران این عرصه مدام در حال توطئه و زیر پای یکدیگر را خالی کردن هستند تا در این شرایط از در و دیوار این فوتبال اختلاف و دو دستگی ببارد و بس.

البته آب نیز از سرچشمه گل آلود است، چرا که در فدراسیون فوتبال به دلیل آن‌که مدیرانش بر مبنای شایستگی و صلاحیت قبول مسوولیت نکرده‌اند، بینشان وحدت نظر در اجرای خدمت به منافع ملی فوتبال وجود ندارد و جملگی در تلاشند توپ تقصیرها را به زمین دیگری شوت کنند.

اما این تمام ماجرا نیست، چرا که در بدنه فوتبال این دعواها عیان‌تر است تا حتی یک روز هم نباشد که بدون درگیری لفظی و بی‌حرمتی در فوتبال بگذرد.

فلان مربی علیه بهمان مربی و فلان سرپرست باشگاه موضع خصمانه می‌گیرد و هیچ ابایی نیز از این ندارد که بدترین تعابیر را در برنامه‌ای زنده نثار طرف مقابلش سازد و از دیگر سو، مربی‌ای نیز که با ترکش‌های کلامی مواجه شده در مقام دفاع از خود می‌گوید که برایش حرف‌های آن آقا حتی دو ریال نمی‌ارزد.

در ورزشگاه‌ها نیز که ناهنجاری‌ها کم نیست و از سوی عده‌ای از تماشاگران بدترین الفاظ و شعارها علیه تیم مقابل،‌ مربی، بازیکن و داور بازی سر داده می‌شود تا این جبهه‌گیری‌ها و دشمنی‌های فوتبالی، تماشاگران را در ورزشگاه‌ها تحت تاثیر امواج منفی خود قرار داده و شاهد مراتب بروز و ظهورش باشیم.

در این فوتبال آنچه مورد توجه نیست همانا توجه به اصل این رشته و رشد و توسعه آن است تا در این فضای تقابل و کمرنگ شدن ارزش‌های فرهنگی و انسانی، فوتبال ایران روز به روز از جایگاه‌ حقیقی خود در فوتبال قاره دور شود.

انتظار می‌رود وزیر ورزش و جوانان با رویکرد لازم به موضوع، شرایطی را فراهم آورد که فوتبال در مسیر طبیعی خود نفس کشیده و امور اصلی آن به دست اهل فن بیفتد.