نبرد آخر

همان‌طور که می‌دانید نسخه سوم بازی «چرخ‌های جنگ» تا کمتر از یک ماه دیگر منتشر می‌شود. این بازی علاوه بر بخش تک‌نفره‌ بسیار خوب، از بخش چندنفره فوق‌العاده جذابی هم برخوردار است. بخش چندنفره در بازی‌های امروز به معیار مهمی ‌برای موفقیت یک عنوان بخصوص در سبک تیراندازی تبدیل شده است. به همین علت سازنده‌های این سبک سعی می‌کنند تا با ساختن حالت‌های متنوع و خلاقانه، کاربران خود را راضی کنند. بخش چندنفره‌ «چرخ‌های جنگ یک» حالت‌های مختلفی داشت. در حالت Warzone هر تیمی‌ در تلاش بود تا تک‌تک بازیکنان حریف را از پا در بیاورد. در حالت Execution بازی‌کننده‌ها باید دشمنان خود را با «کشتن بیرحمانه» یا همان Execution Kill‌ها از بین می‌بردند. کشتن بیرحمانه یعنی دشمن را به طرزی فجیع و از نزدیک‌ترین فاصله‌ ممکن از پا در آورید مثلا با اره‌ اسلحه وی را تکه تکه کنید یا سر او را در حالی‌که روی زمین افتاده زیر پای خود له کنید. خرد کردن دندان‌ها، ضربه با قنداق تفنگ، وصل کردن نارنجک به آنها و شلیک تیر خلاص از جمله‌ این مدل کشتن است. در حالت Assassination یک نفر از هر تیم به عنوان فرمانده انتخاب می‌شد که فرمانده‌ تیم COG شبیه «هافمن» و فرمانده‌ تیم Locust شبیه «رام» می‌شد که نسبت به سایر بازیکن‌ها کمی‌ تیره‌تر به نظر می‌رسیدند. برای این که هر دور بازی به پایان برسد باید فرمانده‌ یکی از تیم‌ها کشته می‌شد و این کشته‌شدن هم حتما باید به همان حالت‌های «کشتن بیرحمانه» صورت می‌گرفت. بلافاصله بعد از مرگ فرمانده‌ تیم، یک دور بازی تمام می‌شد و هر کسی فرمانده‌ تیم مقابل را از بین می‌برد در دور بعد فرماندهی تیم خود را به عهده می‌گرفت. فرمانده‌ها این قابلیت را داشتند در حالی‌که نیمه‌جان بودند به مداوای خود بپردازند و به مبارزه ادامه بدهند. البته بعد از نصب به‌روزرسان خودکار ویرایش سوم، فرمانده‌ها دیگر مجبور نبودند برای هم‌تیمی‌هایشان سلاح آزاد کنند. حالت بعدی Annex نام داشت. در این حالت باید در هر دور، نقاط کلیدی نقشه را شناسایی و به تصرف خود درمی‌آوردید. در هر نقشه بین 2 تا 5 محل مشخص برای تسخیر و جمع‌آوری امتیاز وجود داشت که البته در آن واحد فقط یکی از آنها قابل تسخیر بود و هر یک از این محل‌ها می‌توانست تا 60 امتیاز برای هر تیم به ارمغان بیاورد. هر تیم ‌باید مالکیت آن منطقه را به عهده می‌داشت تا تمام امتیازها را به دست بیاورد. هر ثانیه یک امتیاز ارزش داشت و این یعنی برای به دست آوردن تمام قابلیت‌های موجود در یک قرارگاه ‌باید یک دقیقه‌ کامل از آن محافظت می‌کردید. هر کس که در نهایت امتیاز بیشتری کسب می‌کرد، برنده‌ آن دور بازی می‌شد. امتیاز کلی یک دور، بین 120 تا 480 متغیر و به انتخاب بازی‌کننده‌ها بود.

در شماره‌ دوم، حالت‌های دیگری هم به بخش چند نفره اضافه شد، از جمله حالت جدید Submission که مشابه همان فتح پرچم استاندارد بازی‌های چندنفره بود با این تفاوت که به جای پرچم باید یک شخصیت غیرقابل بازی را که توسط هوش مصنوعی کنترل می‌شد، به پایگاهتان می‌بردید. حالت Wingman هم همان Deathmatch بازی‌های استاندارد است که در آن 10 نفر به 5 گروه 2 نفره تقسیم می‌شدند و هر تیم که 15 امتیاز کسب می‌کرد، برنده‌ آن دور بازی می‌شد. نکته‌ جالب این حالت این بود که شروع دوباره‌ای وجود نداشت، یعنی بازی‌کننده بعد از مرگ Respawn نمی‌شد. تغییر دیگر نیز حالت Guardian است که همان حالت Assassination نسخه‌ قبل بود با این تفاوت که وجود فرمانده‌ها باعث می‌شد بقیه بازی‌کنند‌ه‌ها بعد از مرگ دوباره بتوانند ظاهر شوند و زمانی که فرمانده از بین می‌رفت، بازی به پایان نمی‌رسید و فقط این قابلیت از بین می‌رفت. یک حالت جدید هم به نام Horde به بازی اضافه شده بود که بازی‌کننده‌ها می‌توانستند در قالب یک تیم، جلوی هجوم 50 موج دشمنان را بگیرند که در هر 10 موج، مشکل‌تر می‌شدند. همچنین بازی‌کننده‌ها می‌توانستند به سبک بازی‌های سری هیلو برای خود مسابقه طراحی کنند و در آن از تلفیق هوش مصنوعی (با قابلیت تنظیم درجه‌ سختی) و بازی‌کننده‌ها استفاده کنند. حالا باید ببینیم که بخش چندنفره چرخ‌های جنگ 3 می‌تواند موفقیت دو شماره قبلی خود را تکرار کند یا اتفاق دیگری می‌افتد؟

فرهنگ هدایتی