راز سرافرازی

خدای من! در این روزگار زندگی، حرامیان و دزدان راه مرا به «بی‌سویی» می‌کشند؛ اما دل من که زادگاه نیایش توست، جز تو نمی‌شناسد، جز تو سعادتی را نمی‌بیند، جز تو راهی را نمی‌بیند، جز سمت و سوی این عالم امکان که قوام و هستی‌اش از آن توست، اندیشه‌ای ندارد.

معبود من! خواهش و خواسته‌های من در این آفتابی‌ترین دوران زیبای زندگی من، جز صبر و صولت، سلوک شکیبایی، پاک از پلیدی‌ها و در شمار نیکوکاران قلمداد شدن، خواسته‌ای نیست. می‌خواهم در مقابل قضا و قدر تو، در مقابل امتحان زندگی و‌ آزمون‌هایی که ایمان و بردباری من با آن محک می‌خورد، صبوری کنم. می‌خواهم آنگاه که آزمون تو، وسیله‌ای می‌شود برای امتحان من از ترس، گرسنگی، نقصان و ضرر از اموال و داشته‌هایی که به من داده‌ای و جانی که در قبضه‌ اختیار و قدرت توست، سرافراز باشم. می‌خواهم صبور باشم مثل آن صابرانی که از آنان در کلام وحی خود و در کتاب مقدس خویش یاد فرمودی؛ صابرانی که با آنان خواهی بود، آنان را دوست داری و پاداش صبر آنان را بهشت برین وعده دادی. آری! صبر مایه رستگاری و آرامش من و من با این کیمیای دعا دلم را به امید سپرده‌ام تا در زمره صابران باشم. خدای من! تو که سرشار از اجابت هر دعایی، مرا از تقواپیشگان قرار ده تا قرب و وصال به درگاه تو را تجربه کنم. من تو را به زبان می‌خوانم و این تویی که جسم و جان مرا از پلیدی‌ها پاک می‌سازی؛ توفیق پرهیزگاری را عطا فرما تا از حقایق عالم هستی در دو جهان محروم نباشیم و به مصاحبت با نیکان و ابرار نایل آیم. من مستمندم، تو دستم بگیر و مرا مرهون الطاف خود کن. آمین.

محمد خامه‌یار / جام‌جم