«خاتون» اثر فاخر

متن کامل سرمقاله‌ی روزنامه ایران را بخواید.

1- پس از ماهها کار شبانه‌روزی و طاقت‌فرسا بالاخره ویژه‌نامه «خاتون» ضمیمه روزنامه شد تا اهالی ایران زمین طعم یک اثر فاخر و متفاوت در حوزه اندیشه را بچشند. نظری که با تراز جهانی و با دنبال کردن راهبرد «جذب حداکثری» تبیین و تألیف شد. ده‌ها مقاله، گزارش، مصاحبه و... با اساتید برجسته حوزه و دانشگاه تنها گوشه‌ای از نمود بیرونی تلاش بی‌وقفه فرزندان انقلابی ایران بود که مشاهده فرمودید. تبلور گفته‌های حضرت آقا در اثر ما این شد که دیدید. جهت یادآوری بد نیست کلام مولا را باز هم مروری کوتاه بکنیم: «حالا بعضی‌ها- مطبوعاتی و غیرمطبوعاتی- تا اسم بین‌المللی می‌آید، لبخند تمسخر می‌زنند؛ اینها نمی‌فهمند؛ درک نمی‌کنند افق دید وسیع یعنی چه.

تا شما نظر به قله نداشته باشید امکان ندارد تا دامنه هم بتوانید حرکت کنید، چه برسد به این که امیدِ به قله رسیدن باشد؛ همت بلند. در روایات ما به مؤمن هم توصیه شده است که همتْ بلند داشته باشد. بزرگان به سالک هم می‌گویند: همتت عالی باشد. این قدم‌های اول و فتوحات ابتدای کار، کسی را دلخوش نکند؛ همت‌های بلند باید داشت. نگاه هم بایستی انسانی باشد. انسان یعنی آنچه که در همه‌ جهان گسترده است؛ «إمّا اخ لک فی الدّین او نظیر لک فی الخلق»؛ یا با شما دینش یکی است یا اگر دینش هم یکی نیست، در خلقت و آفرینش مثل شماست؛ انسانیت. نگاه بایستی متوجه یک چنین گستره‌ وسیعی باشد.» (1)

2- هنوز چند ساعت از انتشار روزنامه و ویژه‌نامه خاتون نگذشته بود که یک سایت خبری با تحریف یکی از مصاحبه‌های منتشر شده در ویژه‌نامه، موج حملات جدید علیه را کلید زد. زمان زیادی لازم نبود تا سیستم پیامکی وابسته به یکی از سایت های دیگر هزاران پیامک را زنگ بیدارباش مخاطبانش کند. هر چه از ساعات اولیه انتشار می‌گذشت، حجم و شدت حملات سنگین و بی‌منطق‌تر می‌شد. اهالی مبهوت این همه خوش‌اخلاقی برادران و خواهران روزه‌دار خویش بودند! طاعات و عباداتشان قبول درگاه حق! با این تبلیغات سبب شدند خاتون در کمتر از چند ساعت نایاب شود.

3- کاش سخنان خطبه‌های عید فطر سال 88 آقا را به یاد می‌آوردیم وقتی از فضای رسانه‌ای کشور از باب پرداختن به جریان «فتنه» و نه «اختلاف سلیقه» اینچنین گله کردند «من هیچ موافق نیستم با این که فضای جامعه را فضای سوءظن و فضای بدگمانی قرار بدهیم. این عادات را از خودمان باید دور کنیم. این که متأسفانه باب شده که روزنامه و رسانه و دستگاه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های گوناگون ارتباطی - که امروز روزبه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌روز هم بیشتر و گسترده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تر و پیچیده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تر می‌شود - روشی را در پیش گرفته‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند برای متهم کردن یکدیگر، این چیز خوبی نیست؛ دل ما را تاریک می‌کند، فضای زندگی ما را ظلمانی می‌کند. هیچ منافات ندارد که گنهکار تاوان گناه خودش را ببیند، اما فضا، فضای اشاعه‌گناه نباشد؛ تهمت زدن، دیگران را متهم کردن به شایعات، به خیالات. فضا را نباید از تهمت و از گمان سوء پر کرد...»

ایشان در ادامه می فرمایند «... مجازات مجرم که از طرق قانونی جرم او ثابت شده است، غیر از این است که به گمان، به خیال، به تهمت، یکی را متهم کنیم، بدنام کنیم، توی جامعه دهن به دهن بگردانیم. این که نمی‌شود. این فضا، فضای درستی نیست. یا دیگران - خارجی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها، بیگانه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها، تلویزیون‌های مغرض - علیه کسی یا کسانی حرفی بزنند، ادعا کنند که اینها فلان جا خیانت کردند، فلان جا خطا کردند؛ ما هم عین همان را پخش کنیم. این، ظلم است؛ این، مورد قبول نیست...»، «...نباید گفت اینها شفافیت است. این، شفافیت نیست؛ این، کدر کردن فضاست.»(2)
البته توقع به یاد آوردن خطبه‌های دو سال پیش در حالی که بیانات صریح و قاطع یک ماه پیش ایشان را برخی نادیده می‌گیرند توقع نابجایی است.

4- فرهنگ مانند هوای تنفس برای یک کشور است. شاکله و برونداد فرهنگ یک کشور چیزی جز اخلاق اجتماعی جاری و ساری بین مردم آن اجتماع نیست، اجتماعی که در دهکده جهانی آن گونه به نمایش در می‌آید که رسانه‌هایش آن را نشان می‌دهند. حالا با این اوصاف جهان در مورد ما چگونه قضاوت خواهد کرد؟! تحریف آشکار تیترهای درشت وی‍ژه‌نامه از آن کارها بود که تعجب انسان را بر می انگیزد! وقتی فلان شخصیت شاخص و خاص ده‌ها جمله بر ضد خاتون اعلام‌نظر می‌کند و آن‌گاه که چند ساعت بعد با او تماس می‌گیریم، می‌گوید «هنوز خاتون را ندیده و نخوانده‌ام» ما باید چه کنیم؟!‌

می‌شود لیست بلند این افراد، ‌ساعت اظهارنظر و ساعت و صوت پیاده شده تماسمان با آنها را منتشر کنیم تا معلوم شود «بی تقوایی» چقدر راحت آدم را به کام آتش می‌برد؟ بارها گفته‌ایم و باز به تبع مولایمان تکرار می‌کنیم «ظلم و بی انصافی نکنید»، اثر وضعی این ظلم کردن‌ها بر همه اجتماع تأثیر می‌گذارد.

5- اما سخن آخر یادآوری بیانات حضرت امام‌خمینی(رض) خطاب به بزرگان و روحانیون والامقام است. امام راحلمان آنجا که پس از نوشیدن جام زهر قطعنامه 598 به شما عزیزان توصیه کرد «علما و روحانیون ان‌شاءالله به همه ابعاد و جوانب مسئولیت خودآشنا هستند ولی از باب تذکر و تأکید عرض می‌کنم امروز که بسیاری از جوانان و اندیشمندان در فضای آزاد کشور اسلامی‌مان احساس می‌کنند که می‌توانند اندیشه‌های خود را در موضوعات و مسائل مختلف اسلامی بیان دارند، با روی گشاده و آغوش باز حرف‌های آنان را بشنوند و اگر بیراهه می‌روند، با بیانی آکنده از محبت و دوستی راه راست اسلامی را نشان آنها دهید و باید به این نکته توجه کنید که نمی‌شود عواطف و احساسات معنوی و عرفانی آنان را نادیده گرفت و فوراً انگ التقاط و انحراف بر نوشته‌هاشان زد و همه را یکباره به وادی تردید و شک انداخت.

اینها که امروز این گونه مسائل را عنوان می‌کنند، مسلماً دلشان برای اسلام و هدایت مسلمانان می‌تپد، والا داعی ندارند که خود را با طرح این مسائل به دردسر بیندازند. اینها معتقدند که مواضع اسلام در موارد گوناگون همان گونه‌ای است که خود فکر می‌کنند. به جای پرخاش و کنار زدن آنها، با پدری و الفت با آنان برخورد کنید. اگر قبول هم نکردند، مأیوس نشوید. در غیراین صورت خدای‌ناکرده به دام لیبرال‌ها و ملی‌گراها و یا چپ و منافقین می‌افتند و گناه این کمتر از التقاط نیست.»(3)
1- بیانات در دیدار اعضای بسیجی‌ هیأت علمی دانشگاه‌ها (2/4/89)
2- خطابه عید سعید فطر سال 88
3- پیام امام راحل پس از صدور قطعنامه 598 / پنجم ذیحجه 408 / 29/4/67