خوب ببینیم تا خوب بنویسیم

ابتدا از محل تولد و سابقه تحصیلات خود بگویید؟

در گنبد کاووس به دنیا آمدم، ولی پدر و مادرم زنجانی هستند. تا کلاس نهم در آنجا درس خواندم سپس در گرگان وارد دانشسرای مقدماتی شدم و به استخدام آموزش و پرورش درآمدم و در مقطع دبیرستان، ادبیات و علوم اجتماعی تدریس کردم.

همزمان با کار در آموزش و پرورش در سال 1344 در رشته حقوق قضایی دانشگاه تهران پذیرفته شدم و موفق به اخذ مدرک فوق لیسانس شدم.

بعد از اتمام تحصیل با روزنامه اطلاعات کار کردم و در آنجا ستونی به نام انتقاد را می‌نوشتم.

دهه 50 برای برنامه فرهنگ مردم داوطلبانه مطلب می‌فرستادم. تا‌این‌که سال 1359 از آموزش و پرورش بازنشسته شدم. سال 1360 برای همکاری در رادیو از من دعوت شد. آن زمان گروه خانواده را انتخاب کردم.

تا به امروز در برنامه‌های مختلف از جمله خانه و مدرسه، کار وکارگر، محله زندگی و سلام صبح بخیر رادیو ایران و... کار می‌کنم. همچنین نویسنده برنامه سیمای خانواده شبکه یک سیما از ابتدا تا کنون نیز هستم.

برنامه فریضه که مخصوص نهضت سوادآموزی بود و در دهه 60 پخش می‌شد. اشعاری که از مختوم قلی فراغی شاعر نامدار ترکمنی به فارسی برای برنامه فرهنگ مردم ترجمه کردم، جمله معروف «بیایید شادی‌هایمان را قسمت کنیم» را اولین بار من نوشتم.

وقتی بچه بودم میرزا بنویسی در گنبد کاووس بود که برای مردم نامه می‌نوشت. روزی پدرم کار داشت و در نبود او، پدرم از من خواست تا نامه را بنویسم. با تشویق‌ پدرم نوشتم و نامه خیلی خوبی شد. از آن پس من نفر دوم در شهر بودم.

کلاس دوم یا سوم ابتدایی بودم که نامه نوشتن را با کمک پدرم شروع کردم. با این‌که پدرم سواد نداشت، کتب نثر و شعر فارسی را که آن زمان به جلد چرمی معروف بود، برایم تهیه کرد که باعث شد علاقه خاصی به کتاب و نوشتن در من ایجاد شود. در دوران دبیرستان مسوولیت اداره کتابخانه مدرسه را به عهد داشتم.

هیچ‌ کس، حتی 4 فرزند خودم هم نویسنده نیستند؛ ولی خوشبختانه اهل مطالعه هستند.

نویسنده خوب می‌بیند بعد می‌نویسد، یک بعدی نیست و دنبال تازگی است. در کارش خلاقیت و نوآوری دارد و معلوماتش به روز است. کسی که فقط مطلب گردآوری می‌کند، نویسنده موفقی نیست. نویسنده باید مولف باشد اول بخواند، سپس با نگرشی تازه مطلبی را به رشته تحریر در آورد.

ما از بعد فرهنگی بسیار غنی هستیم. حدود 6 هزار شاعر صاحب دیوان داریم نباید به چند شاعر و چند شعر معروف بسنده کنیم. برخی کتاب‌ها را باید چندین بار در طول عمر خواند.