طراحی تیتراژ ها کیفیت ندارد

در بسیاری از آنها این نکته دیده شده که یک تصویر پس‌زمینه ساده وجود دارد و تصاویر سه‌بعدی در آن حرکت دارند، اما کمتر دیده شده که در یک تیتراژ این تصاویر دائما در حال حرکت باشد و به شکلی سیال در قسمت‌های مختلف حرکت کند.

قرار است در مطلب این شماره به تیتراژ سریال نابرده رنج پرداخته شود؛ تیتراژی که ویژگی اصلی آن را می‌توان در سه‌بعدی بودن آن دانست؛ تصاویری که به نمایش در می‌آیند، در حقیقت تلاشی است برای به دست آوردن گنج و صرفا مراحل فنی این کار نظیر حفاری و... به نمایش درمی‌آید.

نکته‌ای که در این میان قابل ذکر است و در خصوص بسیاری از تیتراژهای دیگر با همین سبک هم صدق می‌کند، کیفیت طراحی و اجرای این تیتراژهاست.

به جرات می‌توان گفت که تمامی آنها از جهت کیفیت و دقت در اجرا در حد نازلی قرار دارند.

سوال پیش می‌آید که آیا برای آنها تمامی مراحل یک انیمیشن طی شده است یا نه! یا حداقل استوری‌برد برایش رسم شده است یا خیر؟

اما پاسخی که می‌توان با کمی تفکر به آن دست یافت این است که وقتی در یک سریال برای هیچ بخش آن استوری‌برد رسم نشده است، چه انتظاری می‌رود که در تیتراژ آن رسم شده باشد!

متاسفانه بسیاری از سریال‌های سیما، خصوصا از زمانی که برنامه‌های بررسی و نقد آنها هم ساخته شده، به هیچ وجه پیشرفت مطلوبی نداشته است! اگر در تیتراژ انتهایی سریال‌ها به جای ساخته شده در سال 1389 یا 90 نوشته شود 85 یا 81، هیچ تفاوتی احساس نمی‌شود و این مساله جای تامل بسیار دارد! و این نکته چیزی نیست که بتوان عامل آن را تهیه‌کننده یا کارگردان دانست، تمام عوامل دخیل در سریال به نوعی در آن سهیم هستند، کارهایی که جدی گرفته نمی‌شوند.

این عدم جدیت مستقیما به پایین آمدن سطح سلیقه مخاطب منجر می‌شود! در صورتی که مخاطب باید بقدری توانا باشد که به هیچ وجه اجازه ساخت سریال ضعیف را به تهیه‌کنندگان ندهد!

اگر قرار است در کار از انیمیشن و جلوه‌های ویژه بصری استفاده شود، باید به بهترین وجه استفاده شود و بتواند حداقل استاندارد‌های این حیطه را فراهم کند.

اما اگر قرار باشد که این مساله با تساهلی بیش از حد و آسیب‌زننده همراه باشد، بهتر است که از پایه اصلا استفاده نشود.