روستای فراموش شده

به گزارش مهر، هر سال وقتی 31 تیرماه فرا می‌رسد تقویم، سالگرد حمله شیمیایی رژیم بعث عراق به مناطق مرزی گیلانغرب را یادآوری می‌کند.31 تیر 1367 از ساعت 6 تا 10 صبح روز عید قربان، روستای زرده همراه چند روستای دیگر از توابع شهرستان گیلان غرب کرمانشاه با 5 هواپیمای جنگنده مورد اصابت بمب‌های شیمیایی قرار گرفت.ولی این فاجعه انسانی تنها در روستای زرده رخ نداد. بلکه روستای کوچک نساردیره هم از بمب‌های شیمیایی رژیم بعث عراق در امان نماند. روستایی با 1000 نفر جمعیت که تمامی اهالی آن قربانی سلاح‌های شیمیایی شدند.

اکبر رضایی‌تبار، عضو شورای شهر بخش مرکزی گیلانغرب و عضو شورای روستای نساردیره در مورد آخرین وضعیت قربانیان سلاح‌های شیمیایی این روستا گفت: 23 سال از حمله شیمیایی به این روستا می‌گذرد و 1000 جانباز شیمیایی این روستا حتی یک درمانگاه هم ندارند.

وی که پدر، مادر و خواهرانش جانباز شیمیایی هستند، گفت: پس از 23 سال تنها یک سال است که مسوولان لطف کردند و یک پزشک عمومی را آن هم تنها ماهی 4 بار به این روستا اعزام می‌کنند در حالی که مصدومیت شیمیایی به دست یک پزشک عمومی درمان نمی‌شود.

وی با بیان این‌که شغل اصلی روستاییان کشاورزی است، گفت: دمای 47 درجه و گرد و غبار وارد شده از عراق موجب شده تا زندگی برای جانبازان شیمیایی این روستا دشوار شود.

رضایی‌تبار گفت: تمام جانبازان شیمیایی این روستا بیمه هستند، ولی برای درمان مجبورند به بیمارستانی در تهران مراجعه کنند و چون حقوق و مزایا ندارند باید هزینه هنگفتی را برای رفت و آمد بپردازند.اهالی این روستای مرزی می گویند 23 سال است با وجود آن‌که فراموش شده‌ایم زندگی می‌کنیم ولی حداقل پس از ما هوای خانواده و فرزندانمان را داشته باشید چون آنها فکر می‌کنند ما جانبازیم و فکر می‌کنند ما شهید می‌شویم در حالی که این فکر اشتباه است، چون مسوولان، ما را جانباز و شهید محسوب نمی‌کنند. ما فراموش‌شدگان تاریخ جنگ تحمیلی ایران هستیم.

با این حال، خبرگزاری مهر در گزارش خود دیدگاه مسوولان بنیاد شهید، اداره بهداشت و فرمانداری گیلانغرب را درباره اظهارات مردم نسار دیره و وضعیت جانبازان شیمیایی آن منعکس نکرده است. روستای نسار دیره در 20 کیلومتری شمال غرب گیلان‌غرب و 50 کیلومتری مرز ایران و عراق واقع است. رشته‌کوه‌هایی که صدام فتح آن را کلید فتح خرمشهر عنوان می‌کرد. اصابت 10 بمب شیمیایی در 31 تیرماه سال 67 به این روستای بی‌دفاع به تنهایی نشان از مظلومیت اهالی این روستا دارد.