خورشید خراشی که تنبیه شد

چنین سنگ‌های آسمانی را «خورشید‌خراش» می‌نامند. خورشید‌خراش‌ها در واقع سنگ‌های آسمانی سرگردانی هستند که پایشان را بیشتر از گلیمشان دراز کرده‌اند و بیش از آنچه مجاز بوده به تنوره خورشید نزدیک شده‌اند.

حرارت خارج از تصور نور خورشید و فشار زیاد بادهای خورشیدی در چنین فاصله نزدیکی، سنگ آسمانی را به بخار و غباری تبدیل خواهد کرد که با بادهای خورشیدی از این تک ستاره منظومه شمسی دور می‌شوند.

خورشید‌خراش‌ها را تا پیش از این نمی‌توانستند ببینند و فقط تئوری‌ها ادعای وجود آنها را داشتند. دلیل آن هم خیلی واضح است. خورشید‌خراش‌ها در فاصله خیلی نزدیکی از خورشید روی می‌دهند، آنقدر نزدیک که نور خیره کننده خورشید بر نور ضعیف بازتابیده از دنباله خورشید‌خراش‌ها غلبه کرده و رصد این پدیده آسمانی را غیر ممکن می‌ساختند تا این‌که کاوشگر فضایی سوهو به فضا رفت تا چشم‌های خود را برای همیشه به خورشید بدوزد.

وجود فناوری لکه تاریک در دوربین‌های این فضاپیما که قرص نورانی خورشید را می‌پوشاند در کنار حضور این دوربین‌ها در فضا که باعث می‌شود تا اثر بازتاب و پخش نور توسط مولکول‌های هوا عملا حذف گردند، باعث شده تا بشر برای نخستین بار قادر به دیدن چنین پدیده‌ای باشد.

از زمان پرتاب کاوشگر فضایی سوهو تا امروز هزاران خورشید‌خراش رصد و ثبت شده‌اند، اما آنچه خورشیدخراش هفته گذشته را منحصر به فرد کرده است، عبور این دنباله‌دار از جلوی خورشید بود.

برای نخستین بار بشر توانست تا گذر یک دنباله‌دار را از جلوی خورشید رصد کند. مطمئنا داده‌های جمع‌آوری شده توسط این رصد بخصوص، خواهد توانست اطلاعات جدیدی درباره ساختار آن سنگ آسمانی ازبین‌رفته یا حتی محیط گذر خورشید‌خراش بدهد.

شهرام یزدان‌پناه
‌ دبیر گروه دانش