از دست رفتن فرصت طلایی

در این رابطه نباید از این نکته غافل شویم که یک مربی در کوتاه مدت نمی‌تواند به نتایج دلخواه دست یابد و زمان می‌برد تا او بتواند برنامه‌های مورد نظر خود را پیاده کند حتی اگر این مربی خولیو ولاسکو باشد. در این‌که مصدومیت و غیبت بازیکنان سرشناسی چون فرهاد نظری افشار، محمد کاظم، محمد موسوی، آرش صادقیانی و آرش کمالوند در این شکست نقش داشته است شکی نیست ولی باید پرسید در 3 سال اخیر جایگاه پشتوانه‌سازی در والیبال کجا بوده است؟ متاسفانه کادرفنی سابق تیم ملی طی 3 سالی که عهده دار این مسوولیت بودند تنها به 15 ـ 14 بازیکن اکتفا کردند و طبیعی است وقتی این بازیکنان دچار مصدومیت می‌شوند، خلأ آنها در تیم ملی حس شود.

وقتی بازیکن تراز اولی چون امیر حسینی که یکی از بهترین پاسورهای آسیاست به ناحق 3 سال از تیم ملی دور می‌ماند و بازیکن ناشناخته و شایسته‌ای چون مباشری هم از تیم ملی دور بوده ‌است چگونه می‌توان انتظار داشت که این نفرات در کوتاه مدت به هماهنگی کامل برسند. به هر‌حال والیبال ایران که می‌تواند فراتر از آسیا ظاهر شده و حتی به المپیک هم راه یابد شکست تلخی خورد و باید هرچه سریع‌تر این موضوع آسیب‌شناسی شود.

علیرضا معمری ‌/‌ مربی والیبال