طنز نیش می زند؛ اما سم ندارد

هر برنامه‌ای در هر قالبی، از نمایش گرفته تا ترانه می‌تواند نشاط آور باشد. ترانه‌های رسمی و جدی رادیو هم می‌تواند نشاط ایجاد کند. غم هم در ساعت و ثانیه خودش خیلی خوب است. آدمیزاد به همه چیز نیاز دارد. ما هر روز به مردم در رادیو می‌گوییم شاد باشید. اما نمی‌گوییم چطوری شاد باشید. ما باید حرفی بزنیم که خودش خنده‌دار باشد. نباید دستور به خندیدن بدهیم.

در هم اندیشی‌ها باید کسانی دعوت شوند که کننده کار باشند؛ نه این که صرفا شهرت داشته باشند.باید افرادی بیایند که در حوزه طنز رادیویی تخصص داشته باشند. طنز رادیویی یک فن است. نوشتن برای رادیو با نوشتن درباره سینما و کتاب و مجله تفاوت دارد. نوشتن برای رادیو یک فنی است مثل صدابرداری و تصویربرداری. فرد باید رسانه رادیو را بشناسد و بداند مخاطبش چه چیزی را دوست دارد. شما ممکن است یک لطیفه را در مجله‌ای بخوانید و برایتان خنده‌دار شود، اما همین لطیفه اگر در رادیو پخش شود ممکن است جذابیت نداشته باشد، چون جذاب شدنش به خیلی عوامل همچون موسیقی، لهجه، ساعت و روز پخش بستگی دارد. من خیلی به سمینار و هم اندیشی و دور اندیشی و همایش عقیده ندارم. من سال گذشته در این هم‌اندیشی دعوت شده‌بودم اما کاری از دستم برنیامد.