دنیای کودکان را دوست دارم

علاقه به بازیگری از کجا و چطور در شما به‌وجود آمد؟

در دبیرستان با تئاتر و بازیگری آشنا شدم و آن زمان برای بچه‌های دیگر مدارس کارهای تخت‌حوضی اجرا می‌کردیم و پس از آن دکتر طباطبایی به اهواز آمدند و کلاس‌های تئاتر راه انداختند. من، حمید لبخنده، مرحوم سجادی، کیانوش عیاری و ... با هم همدوره بودیم.

هفده هجده ساله بودم که گروه تئاتر کوچکی را با دوستانم راه انداختم و گاهی به عنوان بازیگر از طرف گروه‌های تئاتر به دبیرستان‌های دیگر دعوت می‌شدیم.

وقتی دیپلم گرفتم، فرهنگ و هنر آن زمان ماهانه حدود 300 تومان به ما حقوق می‌داد.

یک ضبط صوت خریدم که خیلی زیبا بود.

آن زمان هنر نمایش معنی و مفهوم والایی داشت و هر کسی را هم در این عرصه براحتی راه نمی‌دادند. به هر حال هر لحظه‌ بازی در تئاتر و نمایش‌های مختلف برایمان یک درس بود و همین مساله باعث می‌شد انگیزه بیشتری برای آموختن و بازی در تئاتر پیدا کنیم.

فرق چندانی ندارد. شاید در کار بچه‌ها باید دنیای تخیلی‌تری داشته باشی و بیشتر از احساسات خرج کنی. مثلا من در زی‌زی‌گولو رفتم و یاد گرفتم که بچه‌ها چطور مشق می‌نویسند و در قسمتی که به جای امیر (پسرم) می‌رفتم مدرسه، همان کارها را انجام دادم ولی با اغراق بیشتری که بانمک‌تر بشود.

بیشتر برایم موثربودن نقش در فیلمنامه خیلی اهمیت دارد. این که بگویند رضا فیاضی می‌تواند این نقش را در بیاورد.

چون این کار برای قشر کودک و نوجوان ساخته می‌شد و من هم عاشق بچه‌ها هستم، پس دوست داشتم در این کار بازی کنم. در ضمن داستان و فضای کار هم بسیار شیرین و دوست‌داشتنی بود و همان‌طور که می‌دانید تعدادی از قسمت‌ها و شعر تیتراژ را هم خودم نوشته‌ام.

بله، به نظرم کار شیرین شده است. اما بهتر بود تنها در فضای آپارتمانی کار نمی‌کردیم، چون اساسا مخاطب تلویزیون نیاز دارد که شاهد فضاهای مختلف باشد و اصلا همین مساله می‌تواند کار را جذاب کند، بخصوص برای کودکان.

به نظرم ریتم تند و قصه جذابی دارد و خیلی کلیشه‌ای نیست.

بله، اما به نظرم تازه دارد جا می‌افتد و برنامه‌هایش شکل واقعی خود را پیدا می‌کنند.

اگر کارگردان، فضا را برای بازیگران باز گذاشته باشد، حتما این کار را می‌کنم؛ چراکه هرچه تعامل بیشتری میان کارگردان، نویسنده و بازیگر وجود داشته باشد، شاهد کار بهتری خواهیم بود.

از این کار راضی هستم و اگر توانسته باشم با بازی‌ام حتی روی یکی از مخاطبان کودک و نوجوان تاثیر بگذارم، یعنی موفق عمل کرده‌ام.

قطعا به علاقه خودم برمی‌گردد. بازی در کارهای تاریخی به بازیگر امکان می‌دهد که بتواند تجربه‌های متفاوتی کسب کند؛ آن هم به لحاظ نوع نقش‌‌ها و حتی اجرای آنها.

هر کدام از بخش‌های تاریخ، ویژگی‌های خاص خودشان را دارند؛ اما بازی در فضاهای تاریخی معاصر، حس بهتری را برای من تداعی می‌کند، چون هم از آن زمان دور نیستیم و هم زبان ساده‌تری دارد.

بله. مجموعه شعری به نام «مجموعه اشعار بازیگر» چاپ کرده‌ام که مدت‌ها پیش آنها را سروده‌ام.

شاید بهتر است بگویم ابتدای آن هستم و هنوز راه زیادی در پیش دارم.

هم فرصتش را نداشتم و هم تصمیمم در این مورد چندان جدی نبود.

رسانه تلویزیون را دوست دارم آن هم به خاطر طیف گسترده مخاطبانش؛ اما متاسفانه گاهی با کار ما درست و حرفه‌ای برخورد نمی‌شود.

زی‌زی‌گولو را خیلی دوست داشتم، چون صداقت زیادی پشت کار بود و در زمان پخش هم توانست مخاطبانش را پیدا کند.

خیلی دوست دارم یک بار دیگر به گذشته برگردم و کودکی کنم؛ البته خوشحالم که این دوران را به شیرینی و با بازی‌های کودکانه گذراندم.

در سریال «همسایه دنا» بازی می‌کنم که کاری استانی است و از شبکه دنا (شهرستان یاسوج)‌ پخش می‌شود. البته بازیگران زیادی برای بازی در این کار از تهران آمده‌‌اند.

خیر. برای مخاطب عام است.

هنوز هم مشتاق آموزش و دوستدار همیشگی کودکان.