کلاه گشاد بر سر مخاطب

 شاید به این دلیل که تلویزیون مدام از مخاطبانش می‌گوید و از آنها می‌خواهد با نظراتشان، برنامه‌سازان را در بهتر شدن برنامه‌ها یاری کنند.

با طراحی زیرنویس‌هایی که در بیشتر برنامه‌های تلویزیون دیده می‌شود، «مخاطبان» به‌مشارکت دعوت می‌شوند. همین دعوت یکی از دلایلی است که مخاطب، زیرمجموعه تلویزیون قرار می‌گیرد و البته توقعش هم از تلویزیون بالا می‌رود و مدام پیگیر می‌شود تا ببیند آیا تلویزیون توصیه‌ها و نظرات او را مورد توجه قرار داده یا نه!

در اصل تلویزیون خودش راه ورود و اظهارنظر مردم را به برنامه‌هایش باز می‌کند و خودش را زیر ذره‌بین آنها قرار می‌دهد و به همین دلیل هم هست که تعهدش را نسبت به مخاطب و خواسته‌های او اجرایی می‌کند.

مثلا اگر پخش سریالی را آغاز می‌کند تا انتها آن را ادامه می‌دهد و هیچ مشکلی‌ نمی‌تواند پخش آن را دچار خلل کند یا شرایطی را به وجود آورد که پخش یک سریال از نیمه رها شود.

اما واقعیت این است که «مخاطب» فقط برای تلویزیون تعریف نشده است. همه رسانه‌ها مخاطب دارند و باید به او احترام بگذارند.

احترام به مخاطب وقتی تعریف واقعی خود را پیدا می‌کند که به او کم فروشی نشود و حتی کار به جاهایی نرسد که مخاطب به این نتیجه برسد که سرش کلاه گذاشته‌اند.

در رسانه فراگیری مانند شبکه نمایش خانگی هم این کم‌فروشی و نادیده گرفتن حقوق مخاطب می‌تواند شایع‌ شود و پخش یک سریال که 24 سری آن یعنی 72 قسمت از آن به مخاطب عرضه شده به یکباره و بی هیچ دلیل قانع کننده‌ای، متوقف شود.

این توقف در حالی‌ است که همه مردم یا همان کسانی که در تعریف مخاطب جای می‌گیرند، می‌دانند که سازندگان این سریال «سود» بالایی را به جیب زده‌اند.

سود نوش‌جانشان! اما در این میان مخاطب چه می‌شود؟ آیا باید در مقابل همراهی با سازندگان سریال‌های شبکه نمایش خانگی احساس کند که کلاه بزرگی برسرش رفته است؟

می‌گویند تلویزیون بودجه‌اش را از بیت‌المال و دولت تامین می‌کند به همین دلیل باید به مخاطب متعهد باشد. این‌هم درست! اما آیا شبکه نمایش خانگی که دولتی است و سریالی که با پول مردم تولید شده و به خود مردم فروخته شده، نباید نسبت به مخاطب خود متعهد باشد؟