روزانه‌ها

تو به بالاتر نگر ای مرد نیک

... و اسلام با این پیام متولد شد: «بخوان، به نام پروردگارت، که تو را آفرید». نطفه این مکتب در بستر جاهلی؛ در برهوت علم و فرهنگ بسته شد، اما از ابتدا بیگانگی خود را با این بستر اعلام کرد؛ به واضح‌ترین شکل ممکن، امر به دانایی و آگاهی نمود و محمد(ص) به مثابه پیام‌آور این مکتب برگزیده شد، تا این پیام را به انسان‌هایی که غرق در جهالت، قوم‌محوری، شخص‌پرستی و بردگی‌اند برساند؛ برگزیده‌ای که هرچند امّی بود و میان جامعه‌ای جاهل زندگی می‌کرد، ولی بالاترین بهره‌ها را در بین ابناء آدم، از عقلانیت داشت، شاهد این‌که هیچگاه دل به استدلال‌های قوم‌پرستانه و عقلانیت جاهلانه‌ای که «ما بر دین پدرانمان هستیم» و... نداد و فرهنگ قوم پرستی و شخص‌ستایی را تایید نکرد، تا‌این‌که سینه‌اش قابلیت این پیام را از جانب یگانه آفریدگار یافت که: «ستایش، مخصوص خداست».

کد خبر: ۴۱۲۷۶۲

پیام پیامبر، توجه و تذکر است نسبت به مبداء و معاد، و بیدار کردن آدمیان از اسارت در روزمرگی این جهان و متعلقات آن. پیامبر نگاه ما را به افقی والاتر دعوت می‌کند: «تو به بالاتر نگر ای مرد نیک». روزمرگی جهان، افق چشم انسان‌ها را به توجه صرف به علل و اسباب این جهانی محدود می‌کند و حال آن‌که نبی، علت و سبب اصلی را به انسان‌ها ‌متذکر می‌شود تعلیم می‌دهد که اعتبار علل این جهانی به واسطه اراده اوست و اگر اراده‌اش را از علیت و سببیت چیزی برگرداند، دیگر نه آتش گرمایی دارد و نه ثروت قارون نجات‌بخش اوست و نه قدرت نمرود در برابر حشره‌ای ضعیف، اثری دارد: «و آن سبب‌ها کانبیا را رهبر است‌/‌ آن سبب‌ها زین سبب‌ها برتر است‌/‌ این سبب را آن سبب عامل کند‌/‌ بازگاهی بی برو عاطل کند»

البته رسیدن به جایی که انسان صرفا خدا ببیند و فقط برای او اصالت قائل باشد و تنها علیت و سببیت او را معتبر شمارد، برای افراد و عقل‌های مستغرق در جهالت و روزمرگی مقدور نیست، چرا که این عقل‌ها به اسباب دنیوی خو گرفته‌اند: «این سبب را محرم آمد عقل‌ها‌/‌ و آن سبب‌ها راست محرم انبیا».

در نتیجه پیام پیامبر، گوش جان و باطن می‌طلبد، و نه گوش ظاهر و تا چشم و گوش ظاهر آدمیان در اوج فعالیت است، چشم و گوش باطن ناشنوا خواهد بود: «پنبه اندر گوش حس دون کنید‌/‌ بند حس از چشم خود بیرون کنید‌/‌ بی حس و بی گوش و بی فکرت شوید‌/‌ تا خطاب ارجعی را بشنوید»