بار دیگر شهری که دوست می‌داشتیم

غروب‌ها وقت بگذارید و مجموعه «آژانس دوستی» را که از شبکه یک سیما پخش می‌شود، تماشا کنید. این مجموعه در سال 76 ساخته شد و بسیار مورد توجه قرار گرفت. یک آژانس تاکسی مکان خوبی است تا سفرهای درون‌شهری آغاز شود و گوشه گوشه شهر از زاویه‌ای جدید به مردم نشان داده شود؛ شهری که در روزمرگی از یاد رفته و مردم آنقدر به کنش‌ها و واکنش‌های پیرامون خود عادت کرده‌اند که دیگر نه آسیب‌های آن را می‌بینند و نه هنجارها و نه نابهنجاری‌های آن را.

آژانس دوستی با حضور بازیگرانی مانند پژمان بازغی، سحر جوزانی و زنده‌یادان حسین پناهی و اسماعیل داورفر و... داستان رانندگان یک آژانس را به تصویر می‌کشد که همراه مسافران خود به گوشه و کنار تهران می‌روند و نوع رابطه مردم با یکدیگر و برخورد آنها با موضوعات شهری را برای مخاطبان روایت می‌کنند. رانندگان آژانس مردان خوش‌قلب و ساده‌ای هستند که در مواجهه با مسائل شهری، واکنش‌های انسانی و دیدنی را بروز می‌دهند. مثلا در قسمتی که روز شنبه پخش شد، اسماعیل داورفر که رئیس آژانس هم هست، مسافری را به سمت چهارراه استانبول می‌برد.

نقش این مسافر را رضا شفیعی‌جم بازی می‌کرد. او یک دلال بود که هر لحظه چهره‌ای به خود می‌گرفت و راننده آژانس هم با تعجب، پیگیر رفتار و صحبت‌های او بود. عاقبت هم همین آدم هفت خط سر راننده کلاه گذاشت و حتی کرایه او را هم نداد. بیننده در این سفر درون‌شهری که در سال 76 طراحی شده بود، چیزهایی می‌دید که امروز هم برایش جالب بودند و هم در او حس دلتنگی (نوستالژیک) را زنده می‌کردند. از پیکان که بگذریم به گوشی‌های موبایل می‌رسیم که در آن زمان، اندازه و قد و قواره‌اشان به اندازه یک گوشی بی‌سیم بزرگ بود. پاسبان‌های سرچهاراه‌ها هم خوش‌اخلاق‌تر از امروز بودند. خیابان‌ها هم آنقدر شلوغ نبودند که جای پارک در آنها به اندازه معدن الماس ارزش داشته باشد. اما آنچه در سریال آژانس دوستی از دهه 70 تا به امروز تغییر چندانی نکرده است، گدایانی است که در سطح شهر با قیافه‌های مختلف مردم را سرکیسه می‌کنند.پخش مجدد آژانس دوستی فارغ از این‌که اوقات فراغت مردم را پر می‌کند، این حُسن را هم دارد که تهران دهه 70 را بار دیگر به ما نشان می‌دهد که یادمان بیاید روزی، روزگاری تهران شهری بود که دوستش می‌داشتیم.

طاهره آشیانی / گروه رادیو و تلویزیون