ما و گزارش‌های آژانس

این در حالی است که ایران نفس صدور قطعنامه‌ها را نپذیرفته و آن را غیرحقوقی و سیاسی و برای ممانعت از اعمال حقوق خود می‌داند.

بخش مهم و تکرارشونده دیگر گزارش‌ها که اتفاقا مورد غفلت عمدی غربی‌ها و رسانه‌های آنها قرار می‌گیرد، اشاره به این موضوع مهم است که نشانه‌ای مبنی بر انحراف برنامه‌های ایران از فعالیت‌های صلح‌آمیز به سمت مقاصد نظامی وجود ندارد که اتفاقا این مهم در گزارش تازه آژانس هم دیده می‌شود.

آنچه دستاویز غربی‌ها و رسانه‌های آنها برای اعمال فشار و فضاسازی قرار می‌گیرد، این است که آژانس تقاضای دسترسی‌های بیشتر (فراتر از معاهده ان. پی. تی) برای حصول اطمینان از نیات ایران دارد.

البته در گزارش اخیر آمانو، بدعتی تازه هم وجود دارد و آن استناد به مطالعات ادعایی آمریکاست؛ ادعاهایی ثابت نشده که تاکنون از سوی آژانس کمتر جدی گرفته شده بود؛ چون آمریکا اسناد این ادعاها را در اختیار ایران و آژانس برای بررسی بیشتر قرار نداده است. از این رو، گزارش اخیر در جهت گزارش‌های قبلی تلاش برای زمینه‌سازی اعمال فشار سیاسی به ایران است.

البته سرنوشت و وضعیت موضوع هسته‌ای ایران و غرب با این گزارش‌ها رقم نمی‌خورد؛ گره کار جای دیگر و در حوزه سیاست است.

تا روال به این طریق است، گزارش‌ها و احتمالا قطعنامه‌ها صادر می‌شود و امور به همین طریق ادامه دارد و ایران و آژانس و غرب هر یک به کار خود مشغول هستند، ایستادگی ملی در برابر فشارها و باز نگه‌داشتن باب کار با آژانس و مذاکره با طرف‌های دیگر، وضع را برای غرب دشوار ساخته و گزارش و تحریم تا به حال تاثیری بر فعالیت هسته‌ای ایران نداشته است، اگر تعاملات سیاسی ایران و 1+5 به گونه‌ای پیش برود که موضوع هسته‌ای بتواند پلی به سوی همکاری در موضوعات مختلف بگشاید، گزارش‌ها از این‌که هست هم بی‌اثرتر خواهند بود.

با هر چه سیاسی‌تر شدن موضوع در سطح بین‌المللی از اصالت و کارکرد گزارش‌های آژانس نیز کاسته شده است. هیچ گزارش و اعمال فشاری تاکنون نه فعالیت هسته‌ای صلح‌آمیز ایران را باز داشته و نه باعث خروج ایران از معاهده ان.پی.تی شده است.

باب همکاری و گفت‌وگو از سوی ایران باز مانده و صدور گزارش و تهدید به فشار گره‌ای از کار غرب نگشوده است ،آنها می‌توانند راه تعامل را جدی‌تر امتحان کنند.

جلال برزگر
گروه سیاسی