فضایی که تلویزیون به سینما داد

برنامه هفت برنامه‌ای نیست که تلویزیون آن را با موضوع سینما پخش کند بلکه برنامه‌ای سینمایی است که خود سینماگران، گردانندگان آن هستند. تهیه‌کننده و مجری آن، فریدون جیرانی است که از سینما به تلویزیون آمده و مهمانان این برنامه هم سینماگران هستند.

از بازیگر گرفته تا کارگردان و تهیه‌کننده و نویسنده و... «هفت» فضایی ایجاد کرده که سینماگران ایرانی می‌توانند رودروی هم بنشینند و در یک برنامه زنده آنچه را که درباره سینما در ذهن و دل دارند به زبان بیاورند. مهمانان هفت از همه طیف‌ها هستند ؛ هم آنهایی که با روند فعلی سینمای ایران موافق‌اند و هم کسانی که با شیو‌ه‌های اداره سینمای ایران در هر زمینه‌ای مخالف هستند.

مخالفان و موافقان می‌آیند و در برنامه هفت به عنوان مثال مافیای اکران و بازیگری را آسیب‌شناسی می‌کنند. مخاطبان برنامه هفت بیشتر علاقه‌مندان سینما یا سینماگران هستند؛ به همین دلیل از اخبار و رویداد‌های سینمایی بی‌خبر نیستند بنابراین می‌توانند در طول پخش هفت حضوری فعال و موثر داشته‌ باشند و از طریق تلفن و یا پیامک نظرات خود را به این برنامه منتقل کنند.

برنامه هفت تا این‌جای کار با واکنش‌های متفاوتی روبه‌رو بوده است. جالب این‌جاست که همه این‌ واکنش‌ها از طرف خود سینماگران بوده و هست.

برخی بر این باورند که سینمای ایران توان افشاگری ندارد و بهتر است مانند ده‌ها سال قبل در خفا به کار خود ادامه دهد اما برخی هم بر این باورند که سینمای ایران اگر قرار است به حیات آبرومند خود ادامه دهد باید تیزی نیشتر را هم تحمل کند تا کالبد کهنه، هوایی بخورد و نفسی تازه کند و راه را با اطمینان و اعتماد بیشتری ادامه دهد.

برنامه، هفت کاملا سینمایی است، در اصل تلویزیون با پخش زنده این برنامه، فضایی را به سینماگران ایرانی داده تا آنها بدون هیچ‌خودسانسوری حرف‌های خود را درباره حرفه‌شان بگویند.

اگر قرار است، هفت، نود سینمایی باشد در وهله اول باید سینماگران ظرفیت خود را گسترش دهند و سخنان هم صنفی‌های خود را بشنوند ؛ آنها را قبول کنند یا نقد خود را درباره آنها بیان کنند.

البته باید به این نکته هم توجه کرد که قرار نیست در هفت، تلویزیون در عملکرد سینما دخل و تصرفی داشته باشد. تلویزیون فقط برای سینما فضای گفت‌و‌شنود ایجاد کرده است.