جهان در سال 2020 چگونه می شود؟

مایک لیب هولد و همکارانش در موسسه برای آینده معتقدند این کشور از لحاظ تکنیکی این توانایی را دارد اما نمی‌توان اثر فاکتور اقتصادی را نادیده گرفت. البته اگر این پایگاه ساخته شود، ژاپن قدم‌های بلند دیگری نیز در علم رباتیک برخواهد داشت.

قطارهای سریع‌السیر چین، پکن را به لندن متصل می‌کنند: چین قصد دارد برای ارتباط دادن شرق و غرب جهان، هزینه‌های ساخت راه‌آهنی را تقبل کند که از 17 کشور جهان خواهد گذشت. این کشور در عوض بخشی از منابع طبیعی این کشورها و استخراج معادن آنها را درخواست خواهد کرد. از نظر محققان موسسه برای آینده با توجه به بازه زمانی 9 ساله پیش‌رو این طرح از لحاظ تکنیکی امکان‌پذیر است اما بحث سیاسی و اقتصادی آن را نمی‌توان نادیده گرفت.

امکان پرواز برای خودروها فراهم خواهد شد: این چیزی نیست که هم از لحاظ تکنیکی و هم از نظر امنیتی مورد قبول محققان باشد. کنترل ترافیک هوایی به زیرساخت‌های بی‌سیم مطمئن نیاز دارد و زمانی که تا 9 سال آینده زیرساخت‌های زمینی این ارتباط در دسترس نخواهند بود، تأمین زیرساخت‌های هوایی غیرممکن است. شاید تا آن زمان ایده دارپا برای تولید جیپ‌های نظامی هوابرد محقق شود اما هنوز خبری از خودروهای شخصی پرنده نخواهد بود.

کنترل ابزارها با استفاده از ریزتراشه‌ای که در مغز کار گذاشته شده، ممکن خواهد شد: این پیش‌بینی اینتل کمی دور از ذهن به نظر می‌رسد. سیستم پیچیده ارتباطی مغز انسان هنوز هم یکی از بزرگ‌ترین اسرار علم زیست‌شناسی است و زمانی که انسان اطلاع چندانی از شیوه این ارتباط و نحوه ارسال پیام‌های عصبی ندارد، استفاده از یک شبیه‌ساز الکترونیکی برای ایجاد تعامل میان انسان و دستگاه‌ها، غیرممکن است. مطابق نظر لیب هولد و همکارانش کاشت ریزتراشه در مغز انسان تا سال 2020 ممکن است اما اهداف این عمل چیزی فراتر از یک درمان ابتدایی نخواهد بود.

سفرهای تجاری به فضا و استخراج معادن خرده‌سیاره‌ها: از نظر لیب هولد و همکارانش امکان سفرهای کوتاه و داخل مدار زمین تا سال 2020 وجود خواهد داشت اما بعید به نظر می‌رسد انسان تعطیلاتش را در کره ماه سپری کند یا برای استخراج معادن از خرده‌سیاره‌ها آماده باشد. آنها علاوه بر این امکان، سفرهای اکتشافی به خرده‌سیارک‌ها توسط ربات‌ها را نیز رد می‌کنند. به گفته آنها با توجه به محدودیت‌های فیزیولوژیکی انسان و مشکلات متعددی که در سفرهای طولانی در فضا برای او به وجود خواهند آمد، ساخت آسانسور فضایی بهترین گزینه موجود است.

برابری قدرت پردازش رایانه‌های 1000 دلاری با مغز انسان: محققان این پیش‌بینی مدیرعامل سیسکو را که 2 سال پیش انجام‌شده، اجرایی می‌دانند. لیب هولد می‌گوید: «از هوش انسانی حرف نمی‌زنیم بلکه توان ذهنی را مد نظر داریم و این به تعداد محاسبات و چرخه‌ها برمی‌گردد. نگاهی به قانون مور، چندهسته‌ای‌ها و تغییرات تراشه‌ها نشان می‌دهد این پیش‌بینی چندان دور از واقعیت نخواهد بود.»

امکان ترجمه زبان‌های گوناگون جهان به یکدیگر توسط تلفن‌های همراه فراهم خواهد شد: ساختار زبانی بسیار پیچیده است و هرقدر در آن دقیق‌تر شویم، به عنوان مثال به گویش‌های محلی یا زبان مردم کوچه و بازار بپردازیم، پیچیده‌تر خواهد شد. به همین دلیل استفاده از سرویس‌هایی مبتنی بر محاسبات ابری مانند مترجم گوگل، بهترین شیوه ممکن است. با این حال رشد ترجمه هر زبان به تعداد کاربران آن وابسته خواهد بود و ترجمه به زبان‌هایی که کاربران آنها در اقلیت هستند، احتمالا چندان دقیق و قابل‌درک نخواهد بود. ابزارهای واقعیت افزوده به بخشی از زندگی روزمره ما تبدیل خواهند شد: در سال‌های اخیر از واقعیت افزوده زیاد شنیده‌ایم اما واقعیت این است که ابزارهای کنونی چندان کارا نیستند و حتی عینک‌های مورد استفاده می‌توانند باعث سرگیجه و در بعضی موارد تهوع در فرد شوند، اما تا سال 2020 نه‌تنها فضای مجازی بیش از پیش به اطلاعات جغرافیایی خواهد پرداخت، بلکه آنقدر این عینک‌ها بهبود پیدا خواهند کرد که فرد حتی حین حرکت ـ مانند رکاب‌زدن دوچرخه ـ بتواند از آنها استفاده کند.

انسان، موفق به ساخت مغز مصنوعی خواهد شد: در حال حاضر محققان پروژه Blue Brain در لوزان سوئیس موفق به ساخت بخش بسیارکوچکی از مغز با 10هزار نورون شده‌اند که به کمک ابرکامپیوتر قدرتمند شرکت آی.بی.ام کار می‌کند، اما مغز انسان از میلیاردها‌ سلول عصبی با نوع فعالیت و ارتباطات بسیار پیچیده تشکیل‌شده و بعید به نظر می‌رسد تنها 9 سال برای کشف این دنیای پیچیده کافی باشد.