پیچ‌وخم نوجوانی

وقتی فرزند شما به سن 12 سالگی رسید، رابطه بزرگسالانه‌تری با وی برقرار کنید. همان‌طور با وی برخورد کنید که در بزرگسالی از وی انتظار دارید. هدف شما باید احترام متقابل، حمایت و در عین حال گذراندن لحظات خوب در کنار یکدیگر باشد. می‌‌توانید با او در فعالیت‌های مشترکی چون پیاده‌روی، خرید و هنگام صرف غذا به صحبت بپردازید و روابط خود را تقویت کنید، به صحبت‌های فرزندتان گوش دهید و احساسات او را درک کنید و از قضاوت در مورد او پرهیز کنید.

بیشتر روابط منفی والد ـ فرزند از آنجا شروع می‌شود که والدین بیش از اندازه نوجوان را مورد انتقاد قرار می‌دهند. رفتارهای متفاوت نوجوان یا بزرگسالان این امکان را به وی می‌دهد که احساس استقلال داشته باشد. بهتر است لباس پوشیدن، مدل مو، گوش کردن به موسیقی، تزیین اتاق و رفتار دوستان فرزندتان را مورد سرزنش قرار ندهید. البته این به آن معنی نیست که نظارت شخصی بر این موارد نداشته باشید و نقطه‌نظرهای خود را بیان نکنید، ولی از سرزنش‌های تکراری که حاصلی جز کمرنگ شدن روابط ندارند پرهیز کنید. فقط در صورتی که احساس می‌کنید رفتار نوجوان خطرناک، غیرقانونی و برخلاف قوانین خانواده است، می‌توانید او را متوقف کنید.

البته شما این حق را دارید که قوانین منزل را وضع کنید. در این شرایط انتخاب‌های نوجوان می‌تواند فقط محدود به محیط اتاق خودش باشد. شما می‌توانید موسیقی با صدای بلند و صحبت با تلفن پس از 10 شب را منع کنید و رفت و آمد به خانه دوستان را برای او مستلزم رعایت قوانین خود بدانید.

به طور کلی وقتی نوجوان در وضعیت روحی نامناسبی قرار دارد، نمی‌خواهد که در مورد آن با شما صحبت کند. معمولا او ترجیح می‌دهد در این مورد با یکی از دوستان نزدیکش مشورت کند، در مجموع بد نیست که به نوجوان فضای کافی بدهید و حریم شخصی او را رعایت نمایید.

دکتر آزاده شیروانی