شوک روانی به شهروندان

بعد از یک ساعت مراجعه می‌کنید، اما نشانی از خودرو نیست، شوکه می‌شوید، فکر می‌کنید حتما خودرو را سرقت کرده‌اند، هراسان به پلیس زنگ می‌زنید، آنها می‌گویند هیچ گزارشی در این باره ندارند، دنبال کسی می‌گردید که کمکتان کند، شهروندی می‌گوید: شاید پلیس آن را به پارکینگ منتقل کرده. ولی این احتمال را نمی‌دهید چون آنجا محل پارک ممنوع نبوده است. همان شهروند بسادگی به شما پوزخندی می‌زند و نشانی نزدیک‌ترین پارکینگ را به شما می‌دهد و توصیه می‌کند با حفظ آرامش خود سری به آنجا بزنید.

با تاکسی دربستی خود را به آنجا می‌رسانید، درست گفته بود آن شهروند. خودروی شما با جرثقیل به آنجا منتقل شده است. به مسوول باجه می‌گویید ولی آنجا تابلوی پارک ممنوع یا حمل با جرثقیل نبوده.

با بی‌حوصلگی می‌گوید بروید و از افسری که در خیابان کشیک بوده، بپرسید. حال پیدا کنید افسر را! عصر پنجشنبه است، ناچار سوئیچ را تحویل می‌دهید و قبض خودروهای متوقفی را می‌گیرید. عجیب است، حتی در قبض صادر شده نه آدرس جایی که خودرویتان پارک شده آمده، نه نام مامور، فقط نوع تخلف توقف زیر تابلو درج شده است!

چگونگی طی مراحل اداری برای ترخیص خودرو را نمی‌گوییم که در دفتر شهر الکترونیک برای پرداخت عوارض شهرداری به دلیل قطع سیستم چقدر معطل می‌شوید. برای گرفتن کپی از فرم تشکیل پرونده و پرداخت هزینه جرثقیل و گرفتن خلافی و... یک روز کاری را از دست می‌دهید. تازه باید برای جرم مرتکب نشده چقدر هزینه پارکینگ هم بپردازید و ضمنا موقع تحویل خودرو با یک قبض جریمه هم زیر برف پاک‌کن آن مواجه شوید.

حال سوال اینجاست واقعا چه کسی مسوول این همه خسارت مالی و پیامدهای شوک روانی به شهروندان است؟ پلیس که همواره سر و کارش با مدرک است، برای اثبات جرم شهروندان چه مدارکی ارائه می‌دهد؟ چه تدابیری باید اتخاذ شود که شهروندان در کوتاه‌ترین زمان ممکن متوجه شوند دزد به خودرویشان نزده، بلکه پلیس آن را برده است؟ چگونه می‌توان ثابت کرد که خودروی شهروندی در محل مناسبی پارک شده و مامور راهنمایی و رانندگی اعمال سلیقه کرده است؟ اینها کمترین حقوق شهروندی است که نادیده گرفته می‌شود و جا دارد مسوولان محترم که از شهروندان اجرای قانون را انتظار دارند، به این حقوق هم گوشه‌چشمی نشان دهند.

زهرا عرب / دبیر گروه جامعه