ناتو ، ائتلاف بی هدف

به گزارش ایسنا، نشریه آلمانی اشپیگل در تحلیلی تحت عنوان "بحران ناتو، ائتلاف بی هدف " با اشاره به مواضع اخیر کشورهای عضو ناتو در قبال تحولات جهان اعراب نوشته است:

«ناتوانی اعضای پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) برای هماهنگی، اتحاد و همین طور مفهومی مشترک باعث شده است که این اتحاد نظامی بعد از سقوط شوروی سابق نتواند اهداف مشترکی را برای خود تعریف کند.

خنده‌های دوستانه‌ ولی اجباری وزرای خارجه‌ ناتو در کنفرانس برلین نیز نتوانست جایگزین یکپارچگی مسلم این ائتلاف باشد. به نظر می‌رسد که در ائتلاف فعلی هر کشور اهداف خود را دنبال می کند بدون آن که قبل از اتخاذ تصمیم ، به رایزنی و مشاوره با متحد خود در ناتو پرداخته باشد.

استناد آلمان به قطعنامه‌ 1973 شورای امنیت سازمان ملل که با هدف جلوگیری از حمله به نیروهای غیر نظامی در لیبی و حفظ جان غیرنظامیان صورت گرفت باعث انزوای این کشور شد و از دیگر سو این مساله به عنوان یکی از موارد ناهماهنگی اعضای ناتو می‌باشد، علاوه بر این اقدام خودسرانه‌ فرانسه برای استفاده از قوای نظامی علیه لیبی در شرایطی که نشست وزرای امور خارجه ناتو در پاریس درجریان بود از دیگر موارد می‌باشد.

از دیگر سو ترکیه به عنوان یکی از متحدان ناتو و به عنوان میانجی ناتو در دنیای اعراب تا حد بسیار زیادی از فعالیت این اتحاد نظامی جلوگیری کرد. آمریکا نیز به عنوان یکی از قدرت‌های کلیدی سعی کرد که برای مبارزه علیه دیکتاتورها قدرت خود را قبل از همه به نمایش گذارد. همه موارد فوق نمونه‌هایی از عدم هماهنگی اعضای ائتلاف در رویارویی با بحران لیبی می‌باشد.

علاوه بر این در شرایطی که فرانسه و آمریکا هر یک ادعای هدایت این ائتلاف را دارند و وزیر امور خارجه‌ آلمان از حضور آتی نیروهای امدادی آلمان در لیبی سخن می گوید به نظر می‌رسد میزان تجهیزات نظامی ائتلاف ناتو در لیبی رو به کاهش است.

با توجه به اختلاف نظر شدید بین اعضای ناتو این اتحاد در شرایط فعلی نمی‌تواند استراتژی مشترک و واحدی اتخاذ کند و شرایط فعلی لیبی همچنان ادامه خواهد یافت. می‌توان گفت که اتکای تنها به نیروی هوایی ناتو علیه قذافی برای سرنگونی رژیم وی کافی نیست و از دیگر سو استفاده از نیروهای زمینی نیز مورد قبول سازمان ملل نیست. علاوه بر این انقلابیون بدون کمک از خارج قادر به پیروزی بر دولت نیستند.

جنگ قذافی علیه مردم این کشور و همین طور لزوم ادامه‌ عملیات ناتو تا زمان رفتن قذافی تنها مساله‌ای بود که وزرای امور خارجه‌ ناتو و آمریکا متفق القول بر سر آن توافق داشتند اما به نظر می‌رسد که این جنگ بیش از آن چیزی که ابتدا برآورد شده به طول خواهد انجامید.

این که ناتو در بحران فعلی خود در لیبی نتوانسته است به راه مشترکی دست یابد به دلایل بسیار جدی برمی‌گردد. به نظر می‌رسد که مشکلات فعلی ناتو نتیجه ضعف و نبود استراتژی‌های اساسی مشترک اعضای ناتو است.

اکنون مسائلی که بیش از پیش 28 عضو ناتو دارای اختلاف نظرهای اساسی در ارتباط با آن هستند عبارتند از این که نقش روسیه در زمینه سیستم دفاعی مشترک چگونه ترسیم خواهد شد، آیا ناتو باید به عنوان یک پلیس جهانی در تقابل با هر بحران جهانی وارد عمل شود و یا این که آیا سربازان ناتو بایستی برای تامین امنیت راه‌های تجاری و حمل و نقل مواد خام به کار گرفته شوند، آیا می‌توان از حملات سایبری به نیروگاه‌های اتمی ناتو جلوگیری کرد؟ درهمه این موارد اختلاف نظرهای بسیار فاحشی بین اعضای ناتو وجود دارد.

با گذشت زمان نیز عدم آمادگی آمریکا برای هماهنگی با منافع متحدان اروپایی اش همان طور که بحران لیبی نشان داد افزایش می‌یابد.

پیامد چنین مساله‌ای نیز ایجاد ناتویی است که بیش ازآن که شکل یک اتحاد و پیمان نظامی داشته باشد به شکل یک نشست سیاسی درآمده است.»