نکته روز

یک اعتراض، یک طومار، یک جاده

این بار نوبت دارآباد است، همان طور که سال گذشته نوبت دماوند بود. قبلا می‌خواستند از دامنه تا ارتفاعات دماوند را برای کوهنوردانی که صعود از کوه را از منطقه رینه شروع می‌کردند، هموار کنند و روی بدنه کوه راهی آسفالته بسازند؛ اما حالا می‌خواهند تا ارتفاع 2400 متری کوهستان دارآباد کوه را بتراشند و جاده بسازند تا بتوانند جنگل‌های دست‌کاشت بکارند و نهال‌ها را بیاورند و ببرند و آبیاری کنند.

کد خبر: ۳۹۷۴۶۶

مسوولان منابع طبیعی استان تهران می‌گویند جاده می‌سازند تا برای نگهداری جنگل از آب چشمه بالای دره استفاده کنند؛ اما طرفداران محیط‌زیست که یک ماهی می‌شود مرتب به دارآباد می‌روند، می‌پرسند چه ضرورتی دارد برای داشتن راه دسترسی، جاده‌ای به عرض 10 تا 15 متر ساخته شود. وقتی جاده‌ای در کوهستان ساخته می‌شود، کوه بریده می‌شود و خاک‌های اضافی آن به دره‌ها ریخته می‌شود، برای همین دوستداران طبیعت در NGOها، انجمن دیده‌بان کوهستان و فدراسیون کوهنوردی نگران تخریب‌های غیرقابل برگشت و سقوط سنگ‌های سست‌شده کوه بر سر کوهنوردانی هستند که درست در زیر این جاده‌ سنگی و در مسیر تردد عمومی حرکت می‌کنند.

اما حرف طراحان جاده در دارآباد همانی است که بود. آنها می‌گویند ما جنگلکاری می‌کنیم تا حریم تهران حفظ شود، والا اگر زمین‌ها خالی باشند ناچاریم زمین‌های لخت را واگذار کنیم به علاوه این که این کار از فرسایش هم جلوگیری می‌کند. درست است، کاشت درخت مانع فرسایش خاک می‌‌شود؛ اما جاده‌های عریض که خودشان بیشتر عامل تخریب و فرسایشند! کوهنوردان معترض هم این استدلال‌ها را قبول ندارند و می‌گویند جاده‌سازی به خاطر انتقال آب فقط بهانه است چون جاده‌سازها می‌خواهند دامنه‌های توچال را به پارک شهری تبدیل کنند. شاید ماجرا همان‌طور باشد که اینها می‌گویند، اما تا مدرکی در دست نیست نمی‌توان با قاطعیت چنین ادعایی کرد. برای همین جمعی از دوستداران طبیعت فردا طوماری را که مخالفان جاده‌سازی در دارآباد آن را امضا کرده‌اند به مسوولان ارائه می‌دهند تا آنها فقط برای چند روز دست از کار بکشند و حاضر شوند استدلال‌های مخالفان را هم بشنوند تا شاید دانستن عواقب جاده‌سازی در کوهستان آنها را برای توقف کار متقاعد کند. بی‌شک هیچکس مخالف توسعه جنگل یا فضای سبز نیست؛ اما بد نیست مشخص شود چرا هروقت می‌خواهد کاری درست در ایران انجام شود راه‌های انجام آن غلط و کارشناسی نشده است که دوستداران طبیعت را که می‌دانند در کشورهای پیشرو در حوزه محیط‌زیست حتی از بین رفتن یک نهال موجی از اعتراض راه می‌اندازد یا کوهپیمایی نیز قواعد سختگیرانه‌ای دارد تا این حد مشوش می‌کند.