حرف زدن درگوشی ممنوع

حالا تصور کنید که خود شما فردا بروید دانشگاه و از همان دوستتان بشنوید که بقیه پشت سرتان حرف‌هایی می‌زنند. کاش درباره حالتان می‌توانستید با یکی حرف بزنید، اما به کی دیگر می‌شود اعتماد کرد؟ همیشه شنیده‌ایم که غیبت کردن بد است و نباید به خودمان اجازه بدهیم که پشت‌سر بقیه حرف بزنیم و بدی‌هایشان را با گفتن پیش دیگران بزرگ کنیم، اما خیلی از ماها شاید تا به حال به این فکر نکرده‌ایم که چرا واقعا غیبت کردن این همه بد است. درست است که خیلی وقت‌ها حرفی برای گفتن با دیگران پیدا نمی‌کنید و تا حرف بقیه وسط می‌آید حرف‌هایتان تمامی ندارد و کلی هم لذت می‌برید، اما کاش یک ذره خودتان را جای آدمی که دارید پشت سرش حرف می‌زنید بگذارید تا ناراحتی، همه وجودتان را بگیرد.

در حقیقت وقتی پشت‌سر دیگران و درباره بدی‌هایشان حرف می‌زنیم حق را از آنها می‌گیریم، نمی‌گذاریم که طرفمان حرف‌ها را بشنود و تصورات غلطی را که در ذهنمان از او به وجود آمده را پاک کند. شاید بیشتر حرف‌هایی که درباره یکی می‌زنیم اشتباه باشد و خودش هم در خواب نبیند که این حرف‌ها را درباره‌اش می‌زنیم، اما شاید در آن لحظه به تنها چیزی که فکر نمی‌کنیم همین باشد. یکی از بهترین راه‌هایی که البته آسان هم نیست گفتن بدی‌های آدم‌ها به خودشان است. شما که پشت‌سر دوستتان حرف می‌زنید پس باید جرات این را هم داشته باشید که رودررو و بدون تعارف حرفتان را بزنید. مثلا اگر درباره ظاهرش انتقاد دارید با ادبیاتی که ناراحت نشود بگویید یا اگر سوالی دارید با خودش مطرح کنید. مطمئن باشید گفتن بدی‌ها و حرف‌ها به طور مستقیم و مؤدبانه لذتبخش‌تر از غیبت کردن است. یک‌بار امتحان کنید.