بهداد سلیمی؛‌ آفرین پسر، آفرین!

 او جزو طلایی‌های گوانگجو بود و در اسفند ماه نیز در رقابت‌های کشوری رکورد رضازاده در حرکت یک ضرب را شکست. اگر چه رکورد حرکت دو ضرب رئیس فدراسیون وزنه‌برداری دست نخورده باقی ماند اما همین که رکورد چند ساله سنگین وزن شکسته شد کار بس بزرگی صورت گرفت. سلیمی ‌البته یک افتخار دیگر هم به دست آورد و آن هم این بود که به عنوان برترین وزنه‌بردار سال جهان در سنگین وزن انتخاب شد. افتخاری که کلکسیون موفقیت‌های بهداد را کامل کرد.

بهداد اما به این چیزها راضی نیست: «خوشحالم که توانستم رکورد جدیدی را به نام خودم ثبت کنم و همچنین به عنوان برترین وزنه‌بردار انتخاب شوم اما کار اصلی‌ام مانده است. من می‌خواهم طلای المپیک را بگیرم.»بله. بهداد می‌خواهد بالاتر برود. به جایی که دست هیچ کس به او نرسد. با این اراده می‌تواند به این خواسته‌اش برسد. او یک نمونه کامل از یک ورزشکار موفق است و حقش هم است که به عنوان یکی از چهره‌های سال ورزش ایران انتخاب شود. اگر بهداد با این همه موفقیت چهره سال نشود، پس چه کسی بشود؟