این گوش چپ تمام‌نشدنی ولزی

مدتی است که او و برخی مسن‌های شیاطین سرخ مثل پل اسکولز و گری نویل 37 ساله و ادوین فان‌درسار 41ساله با عقد قراردادهای کوتاه مدت و یک فصلی، اقامت خود را در اولدترافورد، هر بار به مدت یک سال استمرار بخشیده‌اند و با این که سنگربان هلندی یونایتد سرانجام تصمیم به قطع این روند و اعلام بازنشستگی گرفته، به نظر می‌رسد که 3 نفر دیگر این تجربه را ادامه خواهند داد. این در حالی است که الکس فرگوسن، سرمربی دیرپای منچستری‌ها که حضورش در اولدترافورد 25 ساله شده است، قصد دارد در صورت پایان دوران بازیگری گیگز، اسکولز و نویل آنها را وارد کادر فنی باشگاه کند و به عنوان دستیاران خود یا مربیان تیم‌های جوانان باشگاه از آنها بهره گیرد.

پیش به سوی یک قهرمانی تازه

تجدید جولان شیاطین سرخ در لیگ برتر انگلیس که موجب شد آنها در تمامی 22 مسابقه نخست خود در این فصل بی‌شکست بمانند، عامل دیگری است که باعث شده خوش‌بینی مسن‌ترهای یونایتد نیز به ماندن در جمع بازیکنان و ادامه تلاش آنها در این راه بیشتر شود. قدر مسلم این که گیگز نمایش‌های درخشان 2 فصل پیش خود را که سبب شد اتحادیه فوتبالیست‌های حرفه‌ای بریتانیا (P.F.A)‌ او را کاندیدای عنوان مرد سال لیگ کند، تکرار نکرده و اصولا طول مدت حضور او، اسکولز و نویل در میدان نیز دائما رو به تنزل و کاهش دارد و در این فصل گیگز کمتر از همیشه به میدان آمده است.

با این حال فرگوسن یک بار دیگر از نمایش‌های این گوش چپ ولزی و تمام نشدنی که از اوایل دهه 1990 عضو منچستر شد، با تحسین یاد کرده است. گیگز در همین راستا می‌گوید: «امسال از فوتبال و حضور در مسابقات آن همان‌قدر لذت برده‌ام که در تمامی سال‌های گذشته و در دوران اوجم برده بودم و در نتیجه چون همچنان برای اکثر مسابقات و گاه نیز در ترکیب اصلی به کار گرفته می‌شوم، دلیلی برای آویختن عاجل کفش‌‌هایم نمی‌بینم، این قراری است که در این چند ساله همیشه در ابتدای تابستان با خودم می‌گذارم. این قرار که اگر در طول فصل احساس و روال خوبی در کارم داشتم، حضورم را برای یک فصل دیگر تمدید کنم و این احساس و نگرشی است که اینک دارم. با این اوصاف بزودی با فرگوسن و همچنین مدیر باشگاه به صحبت می‌نشینم تا کار را تمام و قراردادم را برای یک سال دیگر تمدید کنم.»

براساس وقایع سال‌های اخیر نباید تاخیر و مشکل خاصی بر روند مورد اشاره گیگز حادث شود، زیرا همیشه فرگی مساله فوق و تمایل خودش و بازیگر مورد بحث را به اطلاع دیوید جیل رسانده و جیل هم که مدیر اجرایی باشگاه است، ترتیب تمدید قرارداد بازیکن را داده است. با این حساب گیگز که در مسابقه اخیر یونایتد با تاتنهام ششصدمین بازی‌اش را هم در لیگ انگلیس برای شیاطین سرخ انجام داد، در مسیر رساندن تعداد بازی‌های لیگی‌اش تا رقمی حدود 640 تا پایان فصل آینده قرار گرفته است.

گیگز که به‌رغم 20 سال درخشش در سطح باشگاهی به خاطر سطح متوسط بازی تیم ملی ولز هیچ‌گاه با این تیم در مرحله نهایی جام‌های بزرگ ملی حاضر نبوده است، می‌گوید: نمی‌دانم قرارداد جدیدم کی امضا خواهد شد، اما از آنجا که این یک قضیه تکراری است و همگی با آن آشنا هستیم جایی برای تفکر و نگرانی نیست. تا آنجا که من می‌دانم مسائل مربوط به من و قراردادهایم معمولا بسیار زود حل شده و مشکلی بروز نکرده است و این بار نیز قاعدتا چنین خواهد بود.

اگر منچستریونایتد در پایان فصل جاری همان‌طور که انتظار می‌رود و بسیار محتمل است یک بار دیگر و امسال برای نوزدهمین بار عنوان قهرمانی لیگ انگلیس را به دست آورد، گیگز دوازدهمین قهرمانی‌اش را در این عرصه تجربه خواهد کرد که نقطه شروع آن فصل 93 ـ 1992 بوده است. این تنها افتخار این مهاجم تمام نشدنی و تکنیکی طی سال‌های طولانی حضورش در منچستر نیست و او دو بار فتح جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا (یک مرتبه فتح پیکارهای اینک ملغی شده جام برندگان جام باشگاه‌های این قاره)،‌ 5 بار فتح جام حذفی انگلیس و 3 مرتبه هم تصاحب جام اتحادیه این کشور را هم در کارنامه خود دارد.

البته تمامی این افتخارات در دوره طلایی کار الکس فرگوسن و با مربیگری وی به دست آمده است و با این که طی این سال‌های طولانی ارتباط کاری مربی و شاگرد و چگونگی آن چند بار دستخوش تغییر شده و هم خوب بوده است و هم بد، اما اینک این رابطه مثبت و مبتنی بر احترام متقابل است. گیگز در این باره می‌گوید:« این که فرگوسن از بازیکنی در سن و سال من همچنان تعریف می‌کند و راضی است، جای مسرت دارد. هرگاه که مشکلی دارم و بد بازی می‌کنم و چیزی نیستم که انتظارش می‌رود، اولین کسی که موضوع را به صراحت به من می‌گوید خود فرگوسن است. ما اصولا به طور دائمی با هم صحبت و تبادل اطلاعات داریم و نسبت به گذشته صداقت بیشتری در این گفتار وجود دارد و بیهوه تعارف و اتلاف وقت نمی‌کنیم.

فرگی برخلاف گذشته که تا آخرین دقایق چیزی نمی‌گفت حالا اگر تصمیم بر عدم استفاده از من در یک مسابقه داشته باشد، از یکی دو روز قبل موضوع را به من می‌گوید. او فرصت‌ها و مجال‌های بازی مرا تنظیم کرده است و حتما به گونه‌ای اقدام می‌کند که یک در میان به میدان بروم تا دچار مشکل کمبود انرژی و توان جسمانی و به تبع آن مصدومیت نشوم. با این اوصاف طول ماندگاری من در این ورزش در هیئت یک بازیگر نیز بیشتر می‌شود زیرا همیشه استراحت و وقت بیشتری برای بازسازی خود و انجام کارهای ترمیمی و ریکاوری دارم».

فرگوسن به واقع به قدری از گیگز و حضورهای اغلب 25 تا 30 دقیقه‌ای وی در میدان راضی است که نه فقط با تمدید قرارداد او برای فصل آینده موافقت کرده، بلکه به فصل بعد از آن (2013 ـ 2012)‌ نیز می‌اندیشد و می‌خواهد در آن زمان هم از گیگز، آن هم در حالی که وی 40 ساله خواهد بود، بهره گیرد. فرگوسن در فاصله‌ای نه چندان زیاد تا بهار 2011 می‌گوید: «گیگز فعلا فقط برای فصل بعد برنامه ریخته اما آنچه من می‌بینم با یک برنامه‌ریزی عقلایی برای فصل بعد از آن هم قابل اجرا و تمدید خواهد بود.

یک حسن مهم گیگز که او را در این راه تقویت و امیدوار می‌کند این است که وی به لحاظ جسمی بسیار مهیا است و خوب به خودش رسیدگی می‌کند و حتی می‌توانم بگویم که از این بابت فوق‌العاده است. به لطف تمرین منظم و برنامه‌های آمادگی جسمانی که گیگز همیشه در دستور کارش دارد، ما با بازیکنی در اولدترافورد روبه‌رو هستیم که تمامی قواعد و الزام‌های کاری را می‌شناسد و یک حرفه‌ای کامل است. با این که من از آغاز از توانایی‌های ویژه گیگز در این ارتباط مطلع بودم و مثل یک پدر که فرزندش را می‌شناسد اطمینان داشتم او بازیکن ماندگاری برای ماست اما حتی من نیز حدس نمی‌زدم او چنین طول مدت خدمتی داشته و این همه در منچستر و ترکیب تیم اصلی باشگاه بماند.

یک عامل بزرگ که در این ارتباط به ما و او کمک کرده، پیشرفت روزافزون علم پزشکی و طب ورزشی بوده که اجازه می‌دهد برخلاف گذشته یک بازیکن مسن را تا حداکثر نقطه و زمانی که امکان‌پذیر است در میدان حفظ کنیم و ضایعات او را ترمیم نماییم. آن چه می‌ماند استفاده از او به شکلی محدود و عاقلانه و به گونه‌ای است که بتوانیم در هر هفته یا اکثر هفته‌ها به شکلی محدود و مثلا 20 تا 45 دقیقه و البته بعضی هفته‌ها هم در ترکیب ثابت از وی استفاده کنیم. این حساس‌ترین قسمت ماجراست و باید بسیار با سیاست و زرنگی با آن برخورد کرد. گیگز آن قدر حرفه‌ای و عاقل و فهمیده است که توانسته تمامی این حقایق را بپذیرد و با آن کنار بیاید و هر روز راهی برای اجرای هرچه بهتر این طرح‌ها و سیاست‌ها که در درجه اول به سود خود وی است بیابد. او یک الگو برای همه است. این را از تمامی جوان‌های مستقر در اولدترافورد بپرسید».