تدبیری که مانع تفرقه شد

اما بعد از شهادت سلیمان، مختار دیگر دلیلی برای تعلل در عملی کردن قیام خود نمی‌دید و بن‌مطیع، والی کوفه نیز بخوبی از این موضوع آگاه بود. به همین خاطر بود که با هر خبری، رنگ از رخسارش می‌پرید و هر لحظه احتمال می‌داد که مختار قیام کند، پس در صدد برآمد تا شاید با ایجاد رقیبی برای مختار، برای مدتی هم که شده، قیام او را باز هم به تعویق بیندازد. در این راه، بهترین رقیب بالقوه‌ای که به او معرفی شد، ابراهیم‌ بن مالک اشتر نخعی،‌ زعیم طایفه بزرگ نخعی بود. او فرزند مالک اشتر، سردار بزرگ سپاه حضرت علی(ع) بود و با توجه به اصل و نسب و همچنین جایگاهی که در میان شیعیان کوفه داشت، بن مطیع احساس می‌کرد که او بهترین کسی است که می‌تواند در برابر مختار قد علم کند. بخصوص این‌که وی هنوز تصمیمی برای بیعت با مختار و خونخواهی امام حسین (ع) نگرفته و هرگونه قیام را منوط به اعلام حکم جهاد از سوی امام سجاد (ع) کرده بود. اما ابراهیم با بررسی پیشنهادهایی که از سوی والی کوفه و همچنین مختار به او داده شد، در مدت کوتاهی تصمیم خود را گرفت و بیعت با مختار را که تا آن روز به تعویق انداخته بود، پذیرفت.

بیعت ابراهیم با مختار در حقیقت، سیاست آل زبیر برای ایجاد تفرقه در میان شیعیان کوفه را در آن مقطع با شکست روبه‌رو کرد و راه را بر تکرار تجربه‌ای که در زمان حضور مسلم‌بن عقیل(ع) در کوفه واقع شد، بست.

شاید اگر سلیمان بن صرد خزاعی نیز در زمان حضور مسلم در کوفه، دوش به دوش سایر شیعیان، از او حمایت می‌کرد و سکوت نمی‌کرد، عبیدالله بن زیاد نمی‌توانست براحتی فرستاده امام حسین‌ (ع) را به شهادت برساند و شاید تاریخ به گونه‌ای دیگر رقم می‌خورد.

حسین نیک پور / گروه سیاسی