به بی‌حوصلگی بگو وقت ندارم

 می‌رویم و لای کتابی را باز می‌کنیم و شروع به خواندن می‌کنیم بدون این که از چیزی سردر بیاوریم. کتاب را پرت می‌کنیم گوشه‌ای و می‌رویم سراغ دیدن یک فیلم. 20 دقیقه را ندیده، فیلم را ناتمام می‌گذاریم. بی‌حوصلگی چیزی است که گریبانمان را گاهی می‌گیرد و ول‌کن ماجرا نیست و از همه کارها هم عقبمان می‌اندازد مثلا اجازه نمی‌دهد درس بخوانیم یا آن کاری را که دوست داریم به راحتی انجام بدهیم، اما از آن طرف شاید چیزی که از آن خسته نشویم، خیالپردازی و لذت بردن از رویاهایی است که در ذهنمان شکل می‌گیرند و همین طور شاخ و برگ پیدا می‌کنند. دوست داریم برویم یک گوشه دنج و خودمان را فقط غرق خیالات کنیم، اما آخر سر از خیالبافی هم خسته می‌شویم و دوست داریم کار دیگری را شروع کنیم که بی‌حوصلگی، جلویمان را می‌گیرد. آن چیزی که اغلب ما و آدم‌های دیگر را بی‌حوصله و وادار بی‌خیالپردازی می‌کند شاید تکراری بودن و روزمره بودن کارهایمان باشد و در بیشتر اوقات بیکاری و بی‌علاقگی نسبت به کارهایی که انجام می‌دهیم. کارهایمان یا تنوع ندارند یا از سر واکنی هستند. اصلا تا حالا شده تا آنجایی که شرایط به شما اجازه می‌دهد فکر کارهای تازه یا حتی یک تغییر کوچک به سرتان بزند؟ شاید بگویید کارهای تازه هم خودش حوصله می‌خواهد این که آدم همت کند و به تغییر فکر کند، اما آن روزهایی که کلافه و بی‌حوصله هستیم می‌توانیم برویم بیرون و جایی که می‌دانیم حال و هوایمان عوض می‌شود. بنشینیم و مثلا فکر کنیم که چطور می‌توانیم، همان خیالات را (نه همه‌شان، بخشی را که می‌توانیم) به واقعیت تبدیل کنیم. مثلا به چیزهای خوب که ممکن است در انتظارمان باشد فکر کنیم و به خودمان امید بدهیم، درست است که بعضی از امیدها و دلخوشی‌ها برای همان لحظه است، اما همان چند دقیقه فکر کردن و امید داشتن به روزهای خوب هم برای بعضی از ما غنیمتی به حساب می‌آید. بعضی وقت‌ها برای ایجاد تنوع می‌توانیم در شیوه‌های معمولی و خسته‌کننده انجام کارها تغییر ایجاد کنیم. مثلا در لباس پوشیدن یا درس خواندن یا آن زمان‌هایی که یک گوشه بیکار نشسته‌ایم و وقت هم داریم کارهایی که دوست داریم را انجام بدهیم. اگر فقط یک ذره امید داشته باشیم و آن چیزهایی را که واقعا دوست داریم انجام بدهیم، بی‌حوصلگی زیاد سراغمان نمی‌آید و اصلا وقت فکر کردن به آن را نداریم.