قصه آدم‌های فراموش شده

نوع تربیت ما در تئاتر به گونه‌ای بود که خیلی وحشت داشتیم به طرف دنیای تصویر برویم. چون فکر می‌کردیم رفتن به طرف تصویر خیانت به صحنه و هنر نمایش است. به دفعات برایم پیش آمد که در سینما بازی کنم اما ابا داشتم که بپذیرم. چون سینما شرایط مطلوبی نداشت تا این که بالاخره به عنوان یک شغل جانبی به سوی سینما رفتم و یکی از فیلم‌هایی که در بدو ورودم در سینما کار کردم، فیلم «همه یک ملت» بود.

من کاری را برای تلویزیون انجام دادم به نام زیر چتر خورشید که متاسفانه خوب دیده نشد، اما من خیلی قصه و نقشم را دوست داشتم. قصه این کار در ارتباط با 3 پیرمرد بود که ارتباط شیرینی با یکدیگر داشتند و در واقع نشان می‌داد که زمان بازنشستگی، نه‌تنها زمان پایان زندگی انسان‌ها نیست بلکه می‌تواند آغاز فعالیتی جدید باشد. به هر حال آن شخصیت خیلی به دل من نشست و دوستش داشتم.

به نظرم رسانه‌ای مانند تلویزیون یک رسانه عمومی و ملی است و باید آینه جامعه‌اش باشد که مخاطبان آن بتوانند در این مجموعه خودشان را پیدا کنند و اگر ما از این مساله فاصله بگیریم، نمی‌توانیم مخاطبانمان را جذب کنیم. در حال حاضر کارهایی مورد استقبال قرار می‌گیرد که از پیش، روی آن پژوهش‌هایی صورت گرفته باشد و به نوعی بیان‌کننده حقایق روز جامعه باشند، چراکه مخاطب امروز بسیار نسبت به گذشته آگاه‌تر شده است و به هر قیمتی نمی‌شود به او خوراک داد و از این نظر رسانه‌ای مانند تلویزیون وظیفه سنگین‌تر و خطیرتری دارد.

خیر. خیلی از بخش‌های فیلمنامه هنگام کار نوشته شد، اما چون کارگردانی و نوع کار آقای سلطانی را می‌شناختم، اعتماد کرده و نقش محمود را قبول کردم.

آدم‌هایی مانند محمود اکنون در جامعه ما بسیار کم شده‌اند. این نقش برای من بسیار جذاب بود، چون شخصیتی خانواده دوست بود و عقاید محکمی داشت. در عین حال از آرامش خوبی هم برخوردار بود.

به هر حال از آغاز مثلثی بین بازیگر، کارگردان و نویسنده شکل می‌گیرد که اینها از همان ابتدا صحبت‌هایش را در ارتباط با کار و همین‌طور قصه می‌کنند و در نهایت هم کارگردان است که چارچوب کار را شکل می‌دهد. در مورد شخصیت محمود بیشتر مطابق فیلمنامه رفتار می‌کردیم و البته اگر پیشنهادی داشتم آن را مطرح می‌کردم که با توافق کارگردان آن را انجام می‌دادم.

همه زندگی آدم‌ از همان‌ لحظه صفر تا انتها پر از سکانس های خوب است. چراکه اساسا خود زندگی پر از افت و خیز است. این سریال هم شاه سکانس‌های بسیاری دارد که نمی‌توانم تنها به یکی از آنها اشاره کنم به هر حال این مساله در کلیت نمایش وجود دارد و دیده می‌شود.

ما ایرانی‌ها اساسی زندگی‌مان براساس قصه است. همان‌طور که از کودکی این قصه‌ها از سوی پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها نسل به نسل به ما رسیده است یا قصه‌هایی مانند رستم و سهراب، کلیله و دمنه و ... که در ادبیات ما وجود دارند. آقای سلطانی چون خودشان هم نویسنده هستند خیلی خوب از عهده این کار برمی‌آیند و داستان‌هایی که تعریف می‌کنند بسیار باور کردنی است و قابلیت تصویری دارد. به هر حال من با این شیوه از کار بسیار موافق هستم و برایم لذتبخش است.

بله. چون نگاه ظریفی در این نوع روایت وجود دارد و خیلی خوب اختلافات پدر و پسر که نماینده 2 نسل هستند به نمایش درآمده است. خوشبختانه این بخش از سریال از هرگونه شعارزدگی به دور است و برای همین دلنشین شده است.

بله، من هم موافق هستم. چون در راس نویسندگان کسی قرار گرفته است که هم شخصیت‌پردازی را خیلی خوب می‌شناسد و هم تجربه زیادی در نوشتن فیلمنامه دارد و برای همین کلماتی را که انتخاب کرده، زیبا و درست در کنار هم قرار گرفته‌اند.

بله، اما شاید تاکنون این‌گونه داستان‌ها از طریق تلویزیون به نمایش درنیامده بودند. جامعه پر از ستایش‌هایی است که کمتر کسی به آنها توجه می‌کند.

بازیگر فقط ایفاگر یک نقش است. در اصل سیاستگذاران و کارفرمایان هستند که تصمیم می‌گیرند چه نوع آثاری بیشتر ساخته شوند و آنها هستند که باید شرایط مطلوب را برای تولید یک اثر فاخر و ماندنی فراهم کنند. تلویزیون باید آثاری را در اولویت تولید قرار دهد که مخاطبان زیادی دارند. این آثار می‌توانند مشتریان دائمی رسانه ملی را حفظ کنند.

بله، من به نوبه خودم با عکس‌‌العمل‌های مثبتی رو به‌رو بودم. البته خیلی‌ها از قسمت سوم به بعد با این کار همراه شده‌اند که امیدوارم شرایطی ایجاد شود که تمام قسمت‌های گذشته یک بار دیگر بخش شود تا مخاطبانی که از نیمه راه با این سریال همراه شدند، بتوانند قسمت‌های گذشته را هم ببیند.

خیلی کم. اتفاقا یکی از مشکلات تولید همین موضوع است که زمان زیادی برای کار کردن روی نقش وجود ندارد و بازیگر خیلی سریع باید مقابل دوربین برود. متاسفانه این شیوه کار دارد همه‌گیر می‌شود و به یک قانون نانوشته تبدیل می‌شود. شاید باور نکنید اما ما روزی 14 ساعت کار می‌کنیم و هنوز هم سریال به پایان نرسیده است، اما چون پخش آن شروع شده، گروه باید فشرده کار کنند تا از آنتن عقب نمانند و این روش کار اصلا درست نیست.

خیلی خوب. بسیار آنها را دوست دارم بخصوص آقای ارجمند که یکی از بهترین‌های عرصه بازیگری هستند و شخصیت قابل احترامی دارند.

توصیف سریال ستایش در یک جمله نمی‌گنجد اما می‌توان گفت ستایش قصه آدم‌های مهربانی است که غبار فراموشی روی آنها را گرفته است.

ما که تا اسفند مشغول به کار هستیم، اما شنیده‌ام که قرار است قسمت دوم این سریال هم ساخته شود. حالا چقدر صحت دارد، نمی‌دانم.