علی کفاشیان در برزخ

شاید از این منظر که خود او نیز از همان ابتدایی که با نظر محمد علی‌آبادی به‌عنوان تنها نامزد ریاست فدراسیون پیروز انتخابات شد، اطمینانی به حضور بلندمدتش در فوتبال نداشت. برای همین و در شرایطی که او تا چند ماه دیگر به پایان دوره 4 ساله اش در فوتبال می‌رسد، در بیشتر مواقع حضور خود را در این رشته جدی نگرفت تا جامعه فوتبال نیز همواره به کفاشیان به‌عنوان رئیس موقت فدراسیون نگاه کند.

ناکامی در راهیابی به مرحله نهایی جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی، آن هم در شرایطی که با راهیابی مستقیم 2 تیم از هر گروه به این رقابت‌ها، چندان نمی‌توانست برای تیم ایران سخت باشد، می‌توانست کاسه صبر مسوولان ورزش را لبریز کند و حکم به برکناری رئیس فدراسیون دهند، اما چون کفاشیان انتخاب مستقیم علی‌آبادی بود، به‌سادگی از کنار این ناکامی گذشت تا علی سعیدلو نیز بعد از حضورش در راس ورزش و با وجود تمام حرف و حدیث‌ها در زمینه تغییر و تحولات در فدراسیون، سیاست مدارا با کفاشیان را مورد توجه قرار دهد. از پیامدهای همین سیاست مدارا بود که کفاشیان مصلحت‌اندیشانه کم‌کم روابط خود را با رئیس ورزش بهبود بخشید تا بعدها نیز او را تشویق به حضور در انتخابات کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) برای تصدی عنوان نایب رئیسی کند؛ حضوری که البته با وجود تمام اطمینان خاطری که کفاشیان به سعیدلو داده بود، همراه‌باموفقیت نشد تا رئیس ورزش ایران که به دنبال تصویب وزارت ورزش و جوانان و مخالفت سرسختانه با طرح مجلس با چالش مواجه شده بود، با ناکامی در انتخابات کنفدراسیون فوتبال آسیا و شکست از نماینده نپال، چالش دوم را نیز در کمتر از 20 روز تجربه کند.

بدیهی است در این شرایط کفاشیان موقعیت گذشته‌اش را نزد سعیدلو ندارد . با این وضع رئیس فدراسیون سخت امیدوار است با قهرمانی احتمالی ایران در جام ملت‌های آسیا در قطر، تا حدودی اعتبار خود را بازیابد، اما از وی قابل پذیرش نیست که در گفت‌وگو با سایت فدراسیون فوتبال، ناکامی در انتخابات اخیر AFC را به دودستگی در سطح کشورهای آسیایی و بویژه خرج نکردن مالی از سوی ایران ربط دهد.