بهشت پاداش دانایی است

کسی که نمی‌پرسد، هیچ بویی از حرکت و حیات و پویایی و شکوفایی نبرده است.

کسی که سوال نمی‌کند، هیچ وقت، نمی‌تواند دانست که: «زندگانی» چیست، «بهشت» کجاست، و ـ اصلا ـ «آفرینش» را، چه منظوری است؟!...

کسی که سوال نمی‌کند، هیچ وقت، «بزرگ» نمی‌شود؛ کسی که سوال نمی‌کند، هیچ وقت، «تغییر» نمی‌کند:

آن کس که نداند، و نداند که نداند / در «جهلِ مرکب»، ابدالدهر بماند!

جامعه بی‌سوال، جامعه قبرستان است.

نمی‌شود «مساله»‌ای نداشت، اما به «راه حل» رسید.

آن که «مساله» ندارد، معنایش آن است که نمی‌داند، که: «نمی‌داند»!...

نادانی، ناکامی است. ندانستن، آدم را، پیر می‌کند. ندانستن، آدم را، جهنمی می‌کند. نادانی، فرتوتی است. نادانی، فروپاشی است.

نمی‌شود ندانست، اما کاری کرد.

آن که نمی‌داند چه می‌کند، در واقع، دارد کاری نمی‌کند؛ و ای کاش، اصلا، کاری نمی‌کرد!

به قول پیامبر دل‌آگاه و دلسوزمان ـ حضرت ختمی مرتبت، صلی‌الله علیه و آله ـ که با دلشوره‌ای مُشفقانه می‌گفت: «آن کس که، ندانسته کاری می‌کند؛ به جای آن که کار را درست کند، خراب‌تر ـ هم ـ خواهد کرد!» [نهج‌الفصاحه / ش: 3058]

زبان و ادبیات «دینی» ما، زبان و ادبیات «دانایی» است. به گونه‌ای که پیامبر پاک‌اندیش‌مان، در کلامی صریح و صمیمانه، راه رسیدن به «بهشت» را ـ یکسره ـ «دانش و دانایی» معرفی و تعریف می‌کند:

لِکُلِّ شَیْءٍ طَریقٌ، وَ طَریقُ الْجَنَّتِ الْعِلْمُ

«هر چیزی را، راه و روشی است؛ و راه و روش بهشت، دانش و دانایی!»

[نهج‌الفصاحه / ش: 2259]

که یعنی: ‌نمی‌شود ندانست، و به بهشت درآمد.

بهشت، زیبنده‌ترین و بالنده‌ترین جایی است، که می‌توان در آن زندگانی کرد.

بهشت، پاداش دانایی است. بهشت، وُسعت ناپیداکرانه اِشراف و آگاهی است.

این دانه‌های دانسته و آگاهانه کارها و رفتارهایِ آدمی است، که در بهشت بَرین، روییدنی است. نمی‌شود به «درک» و «دانایی» نرسید، اما مقصد و مقصود «دین» را فهمید:

لِکُلِّ شَیْءٍ عِمادٌ، وَ عِمادُ هذا الدّینِ الْفِقْهُ

«هر چیزی را ، ستونی است؛ و ستونِ این دین، درک و دانایی است!» آری: این چه‌گونگی «درکِ» ماست، که دنیا و دین‌مان را،‌ معنادار می‌کند....

[نهج‌الفصاحه / ش: 2260]

یا علی!