تعداد یا واحد؛ مساله این است

مساله این است که وجود کنتورهای مشترک باعث می‌شود ساکنان هر واحد یا آپارتمان بدون توجه به مصرف واقعی سهمی برابر با کل هزینه آب یا گاز محاسبه شده برای کل مجتمع‌ را بپردازند و حالا ممکن است این سهم را واقعا مصرف کرده باشند یا بیشتر یا کمتر از آن را صرف کرده باشند؛ اما در هر حال سهمی که می‌پردازند، یکی است. تا آن زمان که قیمت آب، برق و گاز رقمی قابل توجه از هزینه‌های خانوار را تشکیل نمی‌داد، شهروندان به این مساله توجهی نداشتند؛ اما اکنون که قیمت‌ها واقعی شده، احتمالا نظام تقسیم پول آب و گاز مجتمع‌های مسکونی به دغدغه‌ای عمومی در شهرهای بزرگ همچون تهران تبدیل خواهد شد. البته برق از این قاعده مستثناست؛ چراکه تقریبا در اکثر مجتمع‌ها، کنتورهای برق تفکیک شده است؛ اما کنتورهای آب و گاز که تفکیک شده نیست و با وجود تسهیلات دولت، به خاطر مسائل فنی مانند لوله‌کشی مجزا برای هر واحد و هزینه‌های ناشی از آن، امکان تفکیک آن وجود ندارد، باعث بروز دغدغه‌هایی خواهد شد.

اما راه‌حل چیست؟ روشن است برای محاسبه هزینه‌ آب و گاز در مجتمع‌های مسکونی 2 روش وجود دارد؛ روش اول تقسیم کل هزینه بر تعداد واحدها و روش دوم تقسیم کل هزینه بر تعداد ساکنان مجتمع.

نظرات موافق و مخالف متعددی درباره هریک از این روش‌ها وجود دارد؛ اما در جمع‌بندی آن می‌توان استدلال کرد که چون مقدار آب یا گاز مصرفی در هر واحد با تعداد ساکنان آن رابطه مستقیم دارد، انتخاب سیستم تعداد نفرات کل مجتمع عادلانه‌تر باشد. بدین ترتیب اگر به طور مثال قبض آب یک مجتمع 100 هزار تومان محاسبه شود و در آن مجتمع 10 نفر ساکن باشند، هر نفر باید 10 هزار تومان بپردازد. حال اگر در یک واحد این مجتمع 3 نفر ساکن باشند، 30 هزار تومان سهم آب این واحد خواهد شد... .

البته این مساله به عنوان یک مساله اجتماعی با دستور و بخشنامه و ابلاغیه قابل حل و فصل نیست، بلکه همکاری و همفکری و بویژه حسن نیت و فرهنگ بالای ایرانیان، راهکار تطبیق با این شرایط جدید خواهد بود. به همین دلیل، شاید بهتر آن باشد که دولت اصلا در این موضوع دخالت نکند.

بهمن موسوی/ جام جم