درس‌های بسکتبال از گوانگجو

جوان بلندبالا و لاغراندامی که از رشت در ترکیب تیم جوانان ایران قرار گرفت و قهرمانی در جوانان قاره کهن را به همراه آورد. پس از آن کاردوست در تیم باشگاهی صباباتری دوران بازی جوانان تا بزرگسالان را سپری کرد. قهرمانی در باشگاه‌های ایران و آسیا از دیگر موفقیت‌های اوست.

کاردوست با بازیکنان خارجی بسیاری در تمرینات و مسابقات باشگاهی تنه به تنه شد. او کوشید تا حجم عضلانی خود را افزایش دهد و با افزودن به شدت تمرینات به این مهم رسید. او در گام بعدی از نیمکت‌نشینی رها شد و بازی در ترکیب دانشگاه آزاد را بیشتر ترجیح داد. چند بار در آستانه پوشیدن پیراهن تیم ملی خط خورد تا این‌که با تیم ب ایران از ابتدای امسال دوران جدید بسکتبالش را آغاز کرد. درباره کاردوست، رایکو ترومن سرمربی سابق تیم ملی بسکتبال گفته بود تنها کسی که با اختلاف نزدیک‌تر از سایرین می‌تواند جای حدادی در تیم ملی قرار بگیرد، کاردوست است.

تمرینات تیم ب و جابه‌جایی در تیم الف به کاردوست قدرت تازه‌ای بخشید تا راهش را به درستی انتخاب کند. در بازی‌های غرب آسیا خوش درخشید و گزارش‌هایی که رسید از ظهور یک بازیکن قابل اتکا در تیم ملی حکایت کرد. درست است که در بازی‌های جهانی به کاردوست بهایی داده نشد تا او فقط برای استراحت حدادی چند دقیقه کوتاه به میدان برود، اما کاردوست در بازی‌های آسیایی موقعیت تثبیت شده‌ای پیدا کرد. او عملکرد مثبتی داشت و در جام استانکوویچ بسیار مورد توجه قرار گرفت. هرچند که کاردوست نیاز به زمان بیشتری دارد تا تجربه‌های حدادی را کسب کند، ولی با شرایط فیزیکی و انگیزه‌ای که دارد، می‌تواند جایگزین خوبی برای حدادی باشد. کاردوست باید در بازی‌هایش تمرکز بیشتری داشته باشد تا از برخی اشتباهات فردی در بازی کم کند.

لیگ این فصل، فرصتی است تا کاردوست را بهتر ببینیم. مثل حدادی کمتر پیدا می‌شود اما، «کاردوست» توانست در پست 5 تیم ملی وظایفی را که بر عهده‌اش بود، بخوبی انجام دهد. کاردوست کارنامه مثبتی دارد و هرچه فضا را برای این جوانان فراهم کنیم، در آینده باتجربه بیشتری می‌توانند به تیم ملی کمک کنند. اوشین ساهاکیان با دوندگی‌های توامان خود، حامد سهراب‌نژاد و علی دورقی هم به تیم کمک کردند و هم به عنوان بازیکن مکمل به کاردوست، تا این بازیکن را بیشتر ببینیم.

تلاش بازیکنان گاردراس در بازی‌های اخیر تیم ملی بسکتبال نباید نادیده گرفته شود. بعد از مصدومیت صمد نیکخواه بهرامی و حامد آفاق و خارج شدن ایمان زندی از فهرست تیم ملی، شاید فشار بیش از اندازه بازی بیرونی روی شانه‌های بازیکنان گاردراس ما افتاد. هرچند داورپناه و علی جمشیدی همراه تیم بودند که داورپناه زمان بیشتری برای بازی پیدا کرد. مهدی کامرانی، جواد داوری، آرن داودی و امیر امینی در بازی‌های آسیایی تلاش جانانه‌ای از خود نشان دادند.

کامرانی که در راس این بازیکنان قرار می‌گیرد تیم را خوب اداره کرد، اگرچه در برخی لحظات او هم دچار استرس‌های ناشی از شرایط مسابقه، نمی‌توانست کارایی خود را بروز دهد، اما در مجموع کامرانی پایه‌گذار حملات و بازیکن باتجربه‌ای بود که می‌توانستیم به نفوذ و قدرت بازی او اتکا کنیم. کامرانی که به عنوان گاردراس اول تیم ملی با نیکخواه بهرامی و حدادی به بلوغ تاکتیکی رسیده‌اند، با غیبت دو بازیکن، می‌بایست همان نقش را با بازیکنان دیگر ایفا می‌کرد.

آفاق به نسبت دیگران زودتر توانست به این اهداف نزدیک شود، چون قبل از دوران مصدومیت تجربه بازی با کامرانی را در مهرام داشت و وقتی کاردوست به این دو افزوده شد، آنگاه تیم ملی هماهنگ‌تر مقابل رقیبان قرار گرفت. بسکتبال بازی گروهی است نه انفرادی. اگر در تیم بازیکنان شاخص غایب باشند، تجربه نفراتی مثل کامرانی می‌تواند کمک‌کننده باشد. رسانه‌ها هم می‌گفتند که در غیاب بازیکنان کلیدی، تیم نتیجه بدی می‌گیرد. این مساله تاثیر منفی روی بازیکنان داشت. با توجه به شرایطی که متاسفانه برای ایران پیش آمد، تیم ما متحول شد. این تیم مشکلات زیادی داشت ولی حق ما بیش از این بود. همه صد درصد انرژی و داشته‌هایشان را گذاشتند. جواد داوری و آرن داودی را قبل از بازی‌های آسیایی در ترکیه دیده بودیم. هر دو با جانفشانی در بازی‌های جهانی، بسیاری از ضعف‌های تکنیکی و بدنی خود را در مصاف با برترین‌های بسکتبال دنیا پوشش می‌دادند. بار دیگر در بازی‌های آسیایی هر دو باانگیزه بودند و باید گفت تلاش خود را به کار گرفتند تا ضعف تیم ایران را در بازی بیرونی و در غیاب فوروارد‌هایی که درباره‌شان نوشتیم، برطرف کنند. قبل از بازی‌ها تصور آن می‌رفت که امینی به واسطه این‌که بازی‌های جهانی را از دست داد، روحیه خوبی برای بازی‌های گوانگجو نداشته باشد، اما این بازیکن هم خیلی خوب کار کرد و اصلا برایش مهم نبود چه موقع و چند دقیقه برای تیم ملی بازی می‌کند. این 4 بازیکن صاحب تجربیات فراوانی از بازی‌های متعدد هستند و همین عامل سبب شد تا در شرایطی که در پست غیرتخصصی خود به میدان می‌رفتند، کم نگذارند و برابر حریفان کوتاه نیایند.