دندان تحریف در عاشورا

با علمای دینی، هنرمندان و حتی روان‌شناسان صحبت می‌کردم تا پدیده‌ای انحرافی به نام تمثال‌های عاشورایی را که در آن سال به اوج بحران خود رسیده بود، بررسی کنیم.

هر روز یک گزارش در رد این پدیده و هر روز یک کشف جدید که تمثال‌های عاشورایی مثلا تاثیرات درازمدت در نگاه مردم به مفهوم عاشورا دارد. یادم می‌آید در همان روزها هر روز تلفن‌های متعددی در این باره داشتیم.

یکی ما را لعن می‌کرد که حق ندارید وارد حریم اعتقادات مذهبی شوید و دیگری ما را می‌ستود که گویا خدا خواسته تا روزنامه‌ای به این موضوع که تا پیش از آن یک تابوی مذهبی بوده، بپردازد.

این موضوع آن سال آنقدر داغ شد که یک روز مانده به عاشورا تیتر اول روزنامه به تحریف عاشورا با استفاده از تمثال‌های عاشورایی اختصاص یافت. از سویی همه می‌دانستند این تصاویر هیچ ریشه و بنیان دینی، اعتقادی و حتی عقلی ای ندارد.

اما از سویی هیچ‌کس جرات نمی‌کرد به این موضوع بپردازد. ترس از متهم شدن و تصور این موضوع که ممکن است با این کار ناخواسته احساسات مذهبی کسی را خدشه‌دار کند، مهم‌ترین دلیلی بود که در آن زمان کارشناسانی که سراغشان می‌رفتیم، برای وارد نشدن به این موضوع به آن اشاره می‌کردند.

همان کارشناسان البته معتقد بودند این موضوع بهترین عامل برای تحریف در موضوعات مهمی مانند دین و مذهب به شمار می‌رود. کارشناسان معتقدند تحریف‌کنندگان دقیقا از همین نقطه ضربه را می‌زنند.

دقیقا نقطه‌ای که ترس از متهم شدن نمی‌گذارد حقایق آشکار شود. حتی شهید مطهری هم برای نگارش کتاب تحریف‌های عاشورا از این موضوع سخن می‌گوید.

در هر صورت عاشورای آن سال گذشت و سال بعد اولین جرقه از سوی سازمانی مسوول در این زمینه زده شد تا استفاده از این تصاویر دروغین منتسب به ائمه از احساسات زلال مذهبی مردم رخت بربندد.

این روزها وقتی اخبار مرتبط با جلوگیری یک نهاد و سازمان مسوول از تحریف در عزاداری شامل قمه زدن و خواندن اشعاری که موجب وهن ائمه می‌شود می‌خوانم، دقیقا یاد آن روزها می‌افتم. انگار تاریخ دارد تکرار می‌شود.

دقیقا همانند همان روزها. عده‌ای با آن‌که می‌دانند علمای دین که کارشناسان این حوزه هستند این موضوع را به طور کامل نفی می‌کنند، باز می‌گویند که چرا می‌خواهند با اعتقادات مذهبی ما بازی کنند.

فقط در این تکرار تاریخی تنها عده‌ای هستند که نمی‌ترسند و می‌خواهند دندان تحریف در موضوعی رفیع مانند عاشورا بالاخره کنده شود.

مهدی نورعلیشاهی
گروه فرهنگ و هنر